Ga één regel verder Geregistreerd copyright by A. Emmes, Utrecht 2002. Alleen deze tekst ; columns 2000/2001
 Ga naar de homepage.  Ga naar de algemene trefwoordelijst. Hele bladzijde of verander alleen het gele menu

Ga één pijl verder Ga één pijl terug 13. Momentje Geduld A.U.B , of: dat wordt dan erg duur.

Het was mijn plan om deze column over vliegen met rolstoelvervoer te schrijven en alle fantastische voorzieningen die de luchtvaartmaatschappijen daarvoor hebben, maar ja: een momentje geduld a.u.b.

De dag dat ik gebruind van vakantie terug kwam, viel mijn moeder 's avonds van de trap. Haar val veranderde mijn prioriteiten uiteraard.

Mijn moeder brak haar beide handen. En je beide handen niet goed kunnen gebruiken maakt een mens onhandig en dan ben je letterlijk nogal ont-hand. Met die situatie had ik al enige ervaring die nu mooi van pas kwam.

Gelukkig mocht ze die nacht in het ziekenhuis blijven. Het werden er veel meer, want de wachtlijst van de thuiszorg bleek genadeloos. Tot mijn grote verbazing noemen ze in Zeist hun telefoonnummer "servicelijn" en dat kost dan €0.12 per minuut, dus: vele dure "momenten-geduld-alstublieft". Ze werd, na een week, geïndiceerd voor zorg met een "mate van uitstelbaarheid" van 24 uur. Mijn moeder hoorde daarna helemaal niks meer.

Na weer vele momenten-geduld-alstublieft, werd duidelijk dat de wachtlijst al zo vol stond, dat de levering van de concrete hulp eerder weken dan 24 uur, zou worden uitgesteld. We regelden uiteindelijk zelf de hulp voor mijn moeder. We vonden een verpleegster in de buurt die haar iedere dag wilde komen wassen, een hulp in de huishouding en maakten een rooster voor de vele vrienden die voor haar komen koken en afwassen.

Ik belde het Ziekenfonds. Want wie gaat nu die zelf geregelde hulp betalen? "Wij kunnen niks doen, want wij hebben geen invloed op de thuiszorg organisaties" kreeg ik te horen. Dat is een beetje vreemd, want u (natuurlijk wij met z'n allen) draait voor de kosten van het ziekenhuis op, zei ik. Dat is nu eenmaal niet anders zei de dame aan de lijn.

De privatisering en de commercialisering van de zorg werkt natuurlijk niet, zolang o.a. de verplichte verzekering de vergoedingen monopoliseert, en zo de mensen dus ook hun keuzevrijheid en zelfstandigheid ontneemt. Laten we het ziekenfonds en alle verzekeringen toch alsjeblieft gaan vervangen door een persoonsgebonden budget.
Mijn moeder heeft haar hele leven hard gewerkt en premies betaald, en omdat de instanties de hulp niet kunnen leveren, draait ze nu voor de totale kosten op, terwijl ze ook nog het ziekenfonds de ziekenhuiskosten bespaart. Dat is niet eerlijk. Zonder eigen geld ben je overgeleverd aan "de instanties" en ik vraag me af waarom die niet adequaat werkende instanties zich nu ook nog achter zo'n duur 09 nummer verschuilen.

Nu worden alternatieve genezers zakkenvullers genoemd omdat ze moeten concureren met "gratis" regulier en dat klopt niet. Bijna alles wat mij bij mijn MS echt heeft geholpen, heb ik zelf gefinancierd. Het is kortzichtige flauwekul om over vrije marktwerking in de Zorg te spreken zolang de zorg-consumenten niet zelf over het geld voor de gemaakte kosten kunnen beschikken.

Bovendien is dat in feite in strijd met de vrijheid van levensbeschouwing (die onze grondwet zegt te zullen waarborgen). Want hoe een mens met gezondheid, ziekte en dood om wenst te gaan is primair een kwestie van levensbeschouwing.

P.S. Zodra men voor hulp is geïndiceerd en die hulp niet geleverd kan worden, kan men ook zelf bijv. "Flexi-care", of "Een op Een" bellen, en als deze organisaties wel hulp bieden, betaalt men hen evenveel als aan de Thuiszorg. Anneke Emmes
Verder lezen over o.a. patiëntenrechten: www.ms.abc.nl

Ga één pijl verder Ga één pijl terug 14. Justitie op Heksenjacht

Adelbrecht Nelissen, macro-biotisch voedingsadviseur, versus Roel van Duin.
10 december 2001: aanklacht dood door schuld
De uitspraak op 11 december heb ik helaas gemist.

De zaak was dat Roel's ex-vrouw, een regulier, opgegeven kankerpatiente, is gestorven nadat Nelissen haar het advies zou hebben gegeven de reguliere medicijnen verder te weigeren als ze haar spirituele groei wilde afmaken.
Roel vond zijn ex-vrouw kennelijk niet toerekeningsvatbaar. Hij respecteerde haar keuze niet. Is dat omdat regulier opgegeven zijn, mensen zo doodsbang hoort te maken en ze dan kennelijk niet meer zelf verantwoordelijk worden geacht voor hun eigen keuzes.
Net alsof ziek worden en doodgaan zoiets zou zijn als je verstand en je menselijke verantwoordelijkheid verliezen.
Iedereen gaat toch eens dood, dat is toch iets dat even sterk bij het leven hoort, als geboren worden. Waarom neemt men toch impliciet aan dat sterven een soort panische toestand zou zijn.
Groot gelijk dat Roel haar ex was, zo'n disrespectvolle paternalistische houding zou ik ook niet pikken van mijn partner.
Roel vindt dus dat hij beter weet, dan zijn ex-vrouw-zelf, wat wel en niet goed voor haar zou zijn. Waar haalt hij die arrogantie vandaan?
Gaat Roel naar haar dood een heksenjacht ontketenen door degene door wie zijn ex-vrouw zich kennelijk begrepen en gesteund heeft gevoeld in de laatste fase van haar leven, een proces wegens dood door schuld aan zijn broek te hangen. Dat klinkt me als simpele wrokkige wraak in de oren.
Vergelijkbaar was de heibel rond Silvia Millenkamp's overlijden. Alleen had die gelukkige een minder arrogante partner. Haar partner was verdrietig over haar keuze, maar respecteerde haar wel daarin.
Zij maakte zelf de keuze om niet regulier behandeld te willen worden. Bij haar deden anderen na haar dood net alsof ze gek of niet toerekeningsvatbaar was toen ze die keuze maakte.
Er is een houding die zegt: "Als je niet zelf gekozen hebt voor een reguliere behandeling dan heb je je kennelijk laten misleiden." Dan staat onmiddellijk de integriteit van de hulpverlener ter discussie.
Ik vind dat ontoelaatbare bevoogding. Mensen mogen toch zeker zelf kiezen hoe ze willen leven (en sterven hoort daarbij). Dat is de eigen verantwoordelijkheid van de mens. Het is niet correct om de hulpverlener de verantwoordelijkheid voor die keuze in de schoenen te schuiven.
Er is ook een houding dat als je door een regulier "foutje" overlijdt, en dat "foutje" wordt al erkend, dat een arts nu eenmaal een mens is en dat een mens nu eenmaal fouten kan maken." Het is hoogst zelden dat de integriteit van een arts, of van de medische wetenschap, of de farmaceutische industrie, ter discussie wordt gesteld.
Moet je weten dat apothekers 1600 reguliere doden per maand voorkomen door foutjes uit recepten van erkende artsen te halen (Bron: Metro, 25 juli 2001). Levensgevaarlijk vind ik dat, want de cijfers vermelden niet hoeveel foutjes de apothekers maken bij dat controleren.
En als er één, meestal reeds terminale, patient, alternatief sterft is Leiden in last.
Moet je weten hoeveel opgegeven mensen er alternatief nog genezen... Dat is zo kennelijk gewoon dat je het nooit in het nieuws hoort.
De cijfers over hoeveel mensen regulier sterven, die alternatief te genezen zouden zijn geweest, bestaan al helemaal niet.



Ga één pijl verder Ga één pijl terug 15. Maatschappij als Spookbeeld (*)

Janmaat was een woordvoerder en een boodschapper van een verborgen disharmonie in onze samenleving.
De heersende orde en vooral ook de geweldadige aanslag op hem en zijn partij, waarbij zijn vrouw zwaar gewond raakte, maakte hem vrijwel monddood. De stilzwijgende maatschappelijke goedkeuring van deze misdaad was en is een zware aantasting van onze rechtsstaat. Daarmee was Janmaat in de marge gedrukt en die disharmonie werd verder ontkend.
De disharmonie was niet verdwenen, alleen onderdrukt en die woekerde verborgen, wellicht nog agressiever, voort.
Janmaat gaf met zijn eigen normen en waarden vorm aan die disharmonie en die vorm was dus anders dan de andere. Hij was als het ware een symptoom van een ziekte, een disharmonie, in onze maatschappij. Hij stond een "rechtse" oplossing voor.

Pim Fortuyn was ook de woordvoerder, een de boodschapper, van een verborgen disharmonie in onze samenleving. Hij gaf daar vorm aan op zijn manier, met zijn normen en waarden, hij sprak meer mensen aan dan Janmaat, en hij baseerde zich op diezelfde disharmonie. Hij stond echter een totaal andere oplossing voor.
Pim Fortuyn, zou je kunnen zien als een ander symptoom van dezelfde disharmonie of ziekte. Met zijn dood is die disharmonie niet verdwenen, die lijkt nu zelfs openlijk versterkt te worden.

Als je een symtoom niet wilt, als je niet kunt accepteren wat er al is, dan kun je het symptoom onderdrukken of zelfs elimineren. Pim stierf zelfs binnen een kwartier.

Het niet accepteren van de symptomen, de woordvoerders van de ziekte, en het direct blindelings bestrijden ervan, lost de oorzaak ervan, het onderliggende probleem, niet op. Het creeert meestal alleen maar nieuwe problemen.
Als men het probleem niet wil, is het slimmer om naar de woordvoerder te luisteren om daarna samen die onderliggende oorzaak, de disharmonie, ervan aan te pakken.

Als je naar vrede verlangt en je begint nu een oorlog,
dan krijg je nu dus een oorlog en geen vrede.

De kern van democratie is niet zozeer de vrijheid van meningsuiting, als wel de bereidheid elkaars bestaansrecht te erkennen, de bereidheid om naar elkaar te luisteren en de bereidheid zelf als gevolg daarvan te gaan groeien en veranderen, - je eigen gedrag af te stemmen op dat van de ander en aan te passen zodat je samen kunt komen tot een algemene harmonie.
Hoe toepasselijk toch is het woord "stemmen" in een democratie, net zoals in een orkest zul je de eigen toonhoogte moeten afstemmen op die van de ander om te kunnen samenspelen.

Allemaal tegeliijk op je eigen toonhoogte een solo spelen leidt tot een oorverdovend geweld, een cacofonie van onherkenbare geluiden.

Je mening uiten wanneer er niemand luistert, is uitermate zinloos. Dat heeft niets met vrijheid of democratie te maken.

Je ziet dit verschijnsel voortdurend gespiegeld in politieke debatten, waarbij mensen elkaar niet laten uitspreken, geen antwoord geven op elkaars vragen, en hun eigen mening steeds kwaaier en agressiever gaan herhalen.

Een communicatie probleem dus,
net zoals MS waarbij het communicatie systeem van de mens wordt aangetast.

Zoiets gebeurde er ook tussen mij en mijn lichaam toen ik MS kreeg. Mijn lichaam luisterde niet naar mij, en volgde mijn bevelen niet meer op, en ik luisterde niet naar mijn lichaam. Dat vond ik ook niet nodig, want het had gewoon van zelfsprekend te doen wat ik wilde. Ik was immers de bestuurder van mijn lichaam.

* Susan Sontag schreef ooit een boek: Ziekte als Spookbeeld, waarin ze de gezondheidszorg o.a. met oorlogvoering en andere oude rites vergeleek. Ze schreef ook een uitermate zinnig artikel direct na de ramp van 11 september. (terug)

Ga één pijl verder Ga één pijl terug 16. Communicatieproblemen. (mei 2002

Ondanks alle technische ontwikkelingen van communicatie hulpmiddelen, lijken de communicatieproblemen zich op te stapelen, binnen de zorgsector, binnen de politiek, tussen mensen en zo nu en dan ook tussen mij en mijn lichaam.
Vlak voor de verkiezingen hoorde ik zeggen: "Democratie is vrijheid van meningsuiting."
En dat is maar de helft van het verhaal. Wanneer je je mening uit en de ander luistert niet en doet niets met wat je zegt. Dan verwordt dat tot een vrij zinloze bezigheid die maakt dat je je machteloos voelt.

Democratie is wellicht voornamelijk luisteren naar elkaar met de bereidheid erbij je op de ander af te stemmen, zodat je tot een harmonisch samenspel kunt komen.
De woordvoerder van de disharmonie in onze maatschappij werd doodgeschoten en daarmee was er nog niks veranderd aan de oorzaak van die disharmonie.

Toen mijn MS begon deed ik eigenlijk even kortzichtig als Paars, mezelf op de borst kloppen dat het zo goed met me ging en dat ik zo goed bezig was, terwijl ik geen idee had wat er onder mijn onderdanen, in mijn lichaam, aan disharmonie leefde. Ik besliste voor mijn lichaam wat het hoorde te doen en luisterde nooit naar wat mijn lichaam eigenlijk zelf wilde, of naar wat het wel en niet nodig had.
Sommige alternatieve stromingen beschouwen ziekte als een woordvoerder van je lichaam, die je wil vertellen dat er een disharmonie is ergens in je leven en in je lichaam, en/of in de relatie tussen jou en je omgeving.
Die zeggen dat het slimmer is om ook naar de symptomen te luisteren dan om ze blindelings monddood te maken.

Pas op het moment dat mijn lichaam niet meer vanzelfsprekend gehoorzaamde aan wat ik wilde, realiseerde ik me pas dat mijn leven aan mijn lichaam is gebonden en hoe sterk we van elkaar afhankelijk zijn. Niet naar elkaar luisteren beviel me niet. Omdat mijn lichaam nauwelijks nog naar mij luisterde, besloot ik dan maar naar mijn lichaam te gaan leren luisteren en er goed voor te gaan zorgen, in de hoop dat we tot een nieuwe vorm van samenspel zouden kunnen komen waarin we beide wat te zeggen zouden hebben. Ik hoop dat dat onze politiek ook gaat lukken en dat er ook de mensen die niet kunnen meewerken, die meer zorg nodig hebben, een menswaardig bestaan vergund zal blijven.

Zie ook Column-15 ; Column-1 en Zelfgenezing en het autonome zenuwstelsel

Ga één pijl verder Ga één pijl terug 17. Gevelde bomen (mei 2002)

Ik liep het park in om te gaan genieten van mijn favoriete, bijna 200 jaar oude rode beuk en verheugde me op z'n zacht paarsrode tooi van prille lenteblaadjes...

Weg boom.

Even dacht ik verbijsterd dat ik was verdwaald en me op een foute plek bevond; toen, dat ik gek was en dat die boom daar nooit had gestaan.
Een kale grote zonnige plek met wat zand, gras en paardenbloemen deed me realiseren dat op mijn lievelingsboom een wel erg rigoreuze vorm van activieve euthanasie is toegepast, met wortel en ziel verwijderd.

(Het varkentje wordt gewassen en een stal geruimd, een ongewenst mens geëlimineerd, of etnisch gezuiverd, hoe noemt men de moord op een boom in onze vervuilde taal, o ja, gerooid? Mijn boom heeft het niet gerooid, hij is nu gerooid)

Aan de uiterste rand stond een kaal sprietig boompje met drie paaltjes en zo'n zwart rubberbandje.
Daar is dus geen ruimte om zo mooi naar alle kanten natuurlijk uit te groeien, als die oude twee eeuwen had gedaan.
Over 190 jaar terugkomen? Mijn achter-achter-achter neven en nichten... als deze dan wel tijd en ruimte zou worden gegund, want de gemiddelde leeftijd van een boom in Nederland is nog veel lager dan die van een mens in Somalie.

Er staat gelukkig nog een minstens 212 jaar oude Plataan. Hij zal spoedig in de schaduw staan door de 60 meter hoge nieuw te verrijzen gebouwen, waartoe er stelselmatig, een paar bomen per keer, uit zijn buurt zijn gekapt. Die boom staat op grond die door speculanten tot de duurste in Nederland wordt gerekend. Wat een wonder he, dat die nog leeft?
? En omdat we nu zonder campagne, demcratisch mochten kiezen tussen twee vergelijkbare rampen, zonder alternatief.....

Mijn zelf geplantte bomen zullen de sloop van mijn huis wel niet overleven, die hebben dan ongeveer het gemiddelde in Nederland net bereikt. Ik hoop dat de geplantte Bomen voor Koeien en in het Vroege Vogelbos een langer leven beschoren zal zijn. Wie plant er eigenlijk nog bomen voor stadsmensen en laat ze dan ook nog langer dan 20 jaar staan?

Wat beweegt 1.300.000 mensen toch om op een reeds overleden leider te gaan stemmen? vraag ik me af, of en waarom kan ik niet op mijn dode rode beuk gaan stemmen. Soms valt er nog weinig te kiezen.

Dan komt de tijd voor bezinning, inkeer en jezelf vragen stellen.
Vertouwen we meer op, of verwachten we meer van, de doden dan van de levenden?
Is de dood veiliger dan het leven, dat voortdurend onvoorspelbaar verandert?
Waar zijn we toch mee bezig?

Zou het niet slimmer zijn om met z'n allen de levenden en het leven te leren respecteren dan ons respect en vertrouwen voor de doden te reserveren?

Tja een mens (ik dus ook) kan positief denken of negatief denken het is maar waar je op het moment zelf voor kiest.
Laat ik mijn vertrouwen maar aan die prachtige levende plataan schenken en me daarop afstemmen.

Met veel dank aan Yvo de Wijs:
 Niemandsland Een verse uit Niemandsland

Een gedachte wil ik nog vertonen,
tussen een bank en verzekeringskantoor wil niet wonen
Noch aan de onder- noch aan de bovenkant
Dit was een verse uit Niemandsland
Zie ook PM 21-6-2000

Ga één pijl verder Ga één pijl terug 18. Nieuwe moed en vertrouwen.

Soms valt het me lastig om mijn goede humeur en moed te bewaren dwars tegen de verdrukking in, zeker als ik toevallig iets over politieke plannen hoor. "Ik heb iets ontroerends nodig" dacht ik, "iets wat me nieuwe moed geeft en helpt om nieuw vertrouwen te vinden, iets dat me nieuwe energie geeft." Ik was in Amsterdam en had net afscheid genomen van een goede vriend die ver weg gaat verhuizen.

Toevallig liep ik langs een galerie die naar mijn lievelingskunstenaar is vernoemd. De deur stond uitnodigend open. Er hing stralend werk, zo intens mooi dat je er blij van wordt. Schoonheid is de basis van gezondheid zeggen ze. Waarschijnlijk omdat je er zo blij van wordt en als je blij bent gaat je energie weer stromen.

De galeriebaas stond zachtjes te telefoneren en ik kon dus rustig genieten van wat ik zag. Na een tijdje beëindigde hij z'n gesprek en kwam naast me staan. We raakten aan de praat. "Ik heb nog veel meer moois" zei hij en trok een la open. En hij zette een litho voor me neer. Die knalde gewoon naar binnen, zoals je op het eerste gezicht verliefd kunt worden. "Wat kost die?". Dat viel uiteraard boven mijn budget. "Kunt U hem voor me bewaren, dan ga ik ervoor sparen." Vroeg die vriendelijke baas; "Waarom neem je hem niet gelijk mee, dan betaal je gewoon wat je iedere maand kunt missen."

Ik was sprakeloos ontroerd over zoveel oprecht vertrouwen. Zonder me te hoeven legitimeren, zonder een cent aan te hoeven betalen, kreeg ik deze schoonheid mee naar huis en hij deed me de lijst er nog bij cadeau.

Helemaal blij, sprankelend van nieuw vertrouwen kwam ik thuis. Mijn Litho is nu nog mooier geworden. Zodra de moed me in de schoenen zinkt is een blik genoeg om mijn blijheid weer te voelen stromen.

Mijn neefje Tim Bruyn van 8 jaar schreef een juweel van gedichtje om een Afghaans kind nieuwe moed in te spreken:
Mijn Litho kan ik niet laten zien daarom dit gedichtje voor iedereen die ook nieuwe moed nodig heeft:

Je hebt veel te verduren

Je hebt veel te verduren
hopelijk wordt je beschemd door ijzeren
en stalen muren.
Loop uit je angst en sluit de deuren, dan zul je weer opfleuren.
Wees weer blij en je bent vrij,
vrij uit je angst,
dat is een goede vangst.


Ga één pijl verder Ga één pijl terug 19. 19. Workshop Alternatieve Geneeswijzen
door Anneke Emmes. (9-11-2002 in de RAI.)

Wanneer men zich beperkt tot de doelstelling: "Ik wil niet ziek zijn" zal men de ziekte gaan bestrijden. Dat is waartoe onze artsen en specialisten academisch worden opgeleid. Dat leidt soms zelfs tot een soort oorlog in het lichaam.

Wanneer men zich tot doel stelt: "Ik wil weer gezond worden", kan men zelf van alles gaan doen om de gezondheid te versterken.

Dat begint met een oriëntatie op wat gezondheid eigenlijk is. Wat betekent gezondheid voor mij? Want hoe beter men zijn eigen doel kent, hoe groter de kans dat men het bereikt.
De vraag: "Wat heb ik nodig om gezond te worden en wat niet?" kan dan een leidraad worden bij de keuzes die men maakt. Het leren luisteren naar - en het leren kennen van - het eigen lichaam is daarbij erg belangrijk.

Er zijn door de jaren heen vele mensen met MS geweest die op dit gebied ervaringsdeskundigheid hebben verworven. Deze ervaringen zijn de basis waarop www.ms.abc.nl is gebaseerd. Het doel ervan is om mensen met MS die hun eigen weg willen gaan te informeren en inspireren.
Deze grote website heeft o.a.een index met meer dan 750 zoekwoorden en een boekenlijst met ruim 500 titels en daarnaast uitgebreide ervaringsbladzijden.

Anneke Emmes
Postbus 6037
3503 PA Utrecht

Anneke Emmes leeft zelf al 22 jaar met MS en sindsdien heeft ze zich georiënteerd op Alternatieve leef- en geneeswijzen. In 1987 verscheen haar boek: "MS in mijn ogen, leven met Multiple Sclerose".
Ze heeft sindsdien een aantal mensen met MS geholpen hun eigen weg te vinden, O.a. Maartje Soeverijn, die het boekje "Anders omgaan met MS, een spirituele benadering van een ziektebeeld" schreef.
Naast het onderhoud van de website: www.ms.abc.nl schrijft ze regelmatig in MS-nieuwslijn en is daarnaast samen met Reinoud Eleveld en Ka Wah Choy bezig met het ontwikkelen van Healing Tao herstelgroepen, speciaal voor mensen die zelf actief aan hun eigen herstel willen werken.

© by Anneke Emmes, Utrecht 7 november 2002
Ga één pijl terug 20. Kerst-mis 2002 - Helende Dromen

In de donkere dagen wordt het licht geboren
Op de bodem van de put vindt men weer vaste grond onder de voeten.

Kerst is een tijd om naar binnen te keren, te dromen, energie te verzamelen, je verbonden te voelen met het wonder van het leven, met elkaar en daarna plannen te maken voor een nieuw begin, voor vrede, harmonie en herstel. Zodat je (samen) in de lente je dromen kunt gaan realiseren.
Wat is er toch met ons gebeurd dat we Kerstmis hebben laten ontaarden tot een soort uitvreet-consumptie-toestand? - Het zal de marktwerking wel weer wezen -
Welke dromen zijn er nodig om onze wortels weer terug te vinden, en onze waardigheid weer belangrijker te maken dan onze economie? Een miljoen Nederlanders zegt geen vrienden te hebben. Dat klinkt niet gezond.
Misschien kun je wel geen vrienden hebben en gaat het erom zelf een vriend te zijn of te worden.
Veiligheid zit niet in meer blauw op straat, veiligheid zit 'm in het vertrouwen dat je voelt in je medemens, in zijn bereidheid om er belangloos voor je zijn als je hem nodig hebt, zodat je niet bang hoeft te zijn dat je dan later een onbetaalbare rekening krijgt gepresenteerd.

Ik ga deze Kerst dromen over vrede en hoe ik een goede vriend kan zijn en dan ga ik volgend jaar de verkiezingsprogramma's eens bekijken op vriend-elijkheid en welke partij er hart toont voor onze wortels, zoals het milieu, ons menszijn, onze gezondheid, onze solidariteit, onze waardigheid, eentje die het over iets anders heeft dan dat liefdeloze marktprincipe, geld en zwaardere straffen.

Laten we deze Kerst samen over een mooie toekomst, gezondheid en vrede dromen. Eigenlijk is iedere toekomstvoorspelling of -dreiging, nog maar een droom, en als we dan toch over de toekomst dromen, laten het dan mooie dromen zijn, zodat we er nu van kunnen genieten. Dan hebben we die blijheid alvast beleefd. Dan kunnen we de keuzes die we volgend jaar maken, doen op grond van onze dromen.

Laatst kreeg ik een mooie droom, zeg maar een soort alternatieve, eigentijdse, kerstdroom. Hij speelde in Bethlehem.
Jasser Arrafat en Ariel Sharon zaten op een podium, elk op een eigen krukje achter een prachtige mahoniehouten vleugel. Ze speelden samen: quatre main. Ze hadden elk een eigen stukje piano met daartussen een om-en-om-gebiedje. De een begon een melodie en de hand van de ander nam die melodie mee naar zijn eigen terrein, en bracht hem weer terug naar de plek waar de andere hand op hem wachtte. Ze speelden met z'n tweetjes echt samen, met tintel-pret, druk bezig om blije, prachtige muziek te laten klinken en schoonheid te creeeren, in het Land van Melk en Honing, zodat hun beide volken er samen van konden genieten. George Bush zat op net zo'n krukje - aan de zijkant - en stond af en toe op om de blaadjes van de muziek om te slaan. Hij was niet aan het dirigeren, hij luisterde en volgde, was dienstbaar aan het samespel, de harmonie en de muziek.

"Wat een mooie droom" dacht ik. Eigenlijk zouden alle politici eerst eens moeten leren luisteren en samenspelen voordat ze op een kieslijst horen. Een stemadvies? Stem eerst je eigen instrument af op harmonie, en vervolgens op iemand die al kan samenspelen.

Ik wens u een schone, warme en blije Kerst met mooie dromen en een evenwichtig en gezond nieuwjaar waarin vredesdromen zullen uitkomen.

Ga één pijl terug