Ga één regel verder Geregistreerd copyright by A. Emmes, Utrecht 2003. Alleen deze tekst; columns 2002
 Ga naar de homepage.  Ga naar de algemene trefwoordelijst. Hele bladzijde of verander alleen het gele menu

Ga één pijl verder Ga één pijl terug 21. Dit is gewoon suggestie. (Maart 2003)

Ik heb de wat denigrerende uitspraak: "Dat is gewoon suggestie" nooit begrepen. Dat "gewoon" verhult volgens mij een van de grootste wonderen en mysteries van het leven zelf.
"En wat dan nog?" denk ik dan, "Wat kan mij schelen als ik me door suggestie beter voel? Ik voel me dan toch beter en daar ging het toch om." In '82 en '83 kon ik nog geen vijf minuten op mijn benen staan en liep niet mee in grote vredesdemonstraties. Dit jaar heb ik wel meegelopen. Dat is een wonder (na 22 jaar MS) en ook een feit. Dat heb ik misschien wel mede aan suggestie te danken. Ik hou dus meestal wel van suggestie ook al word ik dan door Karin Spaink tot de orenmaffia gerekend.

Ik krijg pas bezwaar tegen suggestie als die zo bedreigend is dat de wereld in een soort angstpsychose wordt gebracht. Dan noemen we het meestal demagogie, maar volgens mij blijft het gewoon suggestie, en horen wereldleiders. dan ook tot de orenmaffia te worden gerekend.
Een op de duizend wereldbewoners is sinds 15 februari nu als vredesactivist in de statistiek opgenomen.(In Nederland is dat 1 op de 250 burgers. In '83 was dat nog 1 op de 30. Zoveel zegt statistiek nou.)
Waarom nemen we die negatieve, zwarte suggesties en die van de statistieken toch zoveel serieuzer dan de mooie en helende?

Het is zonder meer duidelijk dat gedachten en ideeën invloed hebben op wat er in het lichaam en in de wereld gebeurt. Daar zijn nauwelijks wetenschappelijke algemene uitspraken over te doen. Dat hoeft ook niet want dat kan ieder mens in zichzelf en voor zichzelf ontdekken als hij dat wil.

HOE suggestie werkt. Oefening:
Als u hem doet, dan kunt u het in uw eigen lichaam ervaren hoe suggestie werkt en wat dat in uw lichaam verandert. Daar heb je helemaal geen dure woorden voor nodig, want dat kan ieder mens gewoon zelf voelen en ervaren en zo ook leren beheersen.
  1. Begin met te voelen hoe U zit,
    kijk hoe uw lichaam er van binnen uitziet.
    Zit U lekker in uw vel?
    Zijn uw schouders ontspannen?
    Hoe ziet uw ademhaling eruit?
    Voel maar hoe uw ribbenkast bij de in- en uitademing beweegt
    Neem daar even rustig de tijd voor.
  2. Heeft U het goed in kaart gebracht?
    Ja, ga dan pas door.
  3. Stel U nu voor en leef U in wat het voor U zou betekenen wanneer hier morgen een burgeroorlog uitbreekt.
  4. Hoe dat voor U zou voelen, als U zodra U de straat op gaat het risico loopt om in uw rug geschoten te worden. Stel U voor dat U niet meer weet of U uw buurman wel of niet kunt vertrouwen.
  5. Zie het voor U hoe je leven er dan uit zou zien.
  6. Voel hoe U zich dan zou voelen.
  7. Heeft U dat goed in kaart gebracht? Ja,
  8. kijk en voel wat er in uw lichaam is veranderd.
U heeft het waarschijnlijk al benauwd bij het idee. Wanneer U goed kijkt en waarneemt, kunt U ontdekken dat er van alles is veranderd in uw lichaam. Die verandering is nu uw realiteit, terwijl het idee maar suggestie was en hopelijk alleen maar flauwekul was. Zo kunt U uzelf echt ziek maken met beroerde ideeën.

Op precies dezelfde manier kun U uzelf ook beter gaan voelen van "goede" ideeën.
  1. Ga zitten en voel hoe U zit
  2. Kijk goed in uw lichaam
  3. Stel U voor en leef U goed in wat het voor U zou betekenen: Wanneer morgen alle problemen zijn opgelost.
    iedereen heeft genoeg te eten
    Alle oorlogen voorbij zijn
    De milieuvervuiling is opgelost
    Iedereen heeft genoeg
    Alle mensen leven in vrede samen
  4. Leef U goed in hoe u u dan zou voelen.
    U leeft als het ware in het paradijs.
  5. Heeft U het goed in kaart gebracht? Ja?
  6. kijk en voel wat er in uw lichaam is veranderd.
Waarschijnlijk haalt U nu opgelucht adem en voelt u van alles stromen in uw lichaam. Door dit idee heeft U allerlei dingen in uw lichaam verandert, dat is nu op dit moment uw lichamelijke realiteit. Ook dit idee, deze suggestie, was waarschijnlijk helaas flauwekul. Eigenlijk zijn de meeste ideeën niet reëel, want de werkelijkheid is altijd groter dan onze ideeën.
We kunnen alleen maar met onze eigen gedachten en beelden van de werkelijkheid leven. Dat is niet anders.
We kunnen echter zelf kiezen aan welke van die gedachten we onze tijd en aandacht besteden. Dat noemen ze innerlijke vrijheid.
Ga één pijl verder Ga één pijl terug Pleidooi voor vertrouwen (juni 2003)

Vertrouwen is de basis van gezondheid. Wanneer je kunt vertrouwen dan verdwijnt de STRESS bijna vanzelf.
Met groot verdriet zie ik de maatschappelijke en politieke ontwikkelingen, waarbij menselijke vanzelfsprekendheden op de schop gaan, en veranderen zoals het weer.
Om een keuze te kunnen te maken is het belangrijk dat de consequenties ervan enigzins voorspelbaar zijn, en ook dat er consensus bestaat over de spelregels van de maatschappij.
Daarop vertrouwen lijkt langzamer hand steeds meer op gokken in een of andere loterij, waarbij je weet dat je per saldo vrij zeker aan het kortste eind zult trekken.
Vroeger waren de spelregels beperkt tot de tien geboden nu hebben we kasten vol met wetboeken.

Iedere regel ontneemt mensen een beetje eigen verantwoordelijkheid en ook zelfstandigheid en maakt dat mensen zich afhankelijker zullen gaan voelen en gedragen. Iedere regel ontneemt mensen dus een stukje van hun identiteit. Iedere nieuwe regel moet dan weer gecontroleerd worden. Bij iedere controle blijken er grensgevallen te bestaan, die vragen dan weer om nieuwe regels, en die vragen dan weer om nog meer controle. Controle is ook een soort motie van wantrouwen. Hoe meer bevoogding, hoe infantieler de pupil zich zal gaan gedragen. Hoe meer regels, hoe minder eigen verantwoordelijkheid, hoe meer afhankelijkheid, hoe minder vertrouwen, hoe meer controle: dus hoe hoger de kosten. In de Chinese heelwijzen heet dat een destructieve spiraal.
En nu krijgen we dan ook nog een nieuw ministerie voor ont-bureaucratisering.

Om keuzes te kunnen maken heb je betrouwbaare informatie nodig. Die lijkt steeds zeldzamer te worden. We zijn liegen en bedriegen gewoon gaan vinden. We kijken nauwelijks op van zinnen als: "Het is dan wel reclame "MAAR" hij heeft wel gelijk."
Laten we toch alsjeblieft ophouden met de zaken verdraaien ten eigen bate en allemaal weer gewoon onze beloftes nakomen.
Dat vergroot het vertrouwen, het gevoel van veiligheid en ook direct onze gezondheid. Dat verlaagt bovendien ook de agressie, de regelzucht en daarmee ongelooflijk veel zinloze kosten.

Er werkten in 2000 ongeveer 12.000 mensen bij het GAK en de kosten van al die salarissen, lease auto's, gebouwen enzo staan ook op de begroting van de kosten van de WAO. Ik zou wel eens een rekensom willen zien van hoeveel al die herkeuringen en controles kosten.
Als ik naar de bijstand zou door schuiven levert dan levert dat een totaalbesparing op van 40 euro per maand.

Nu willen ze kleuters van 4 jaar gaan testen om te kijken of de basisschool meer geld mag krijgen. Als we al dat geld wat het opzetten, uitvoeren en controleren van dat soort testen nou eens aan in goed vertrouwen aan de kwalitietsverbetering van het onderwijs zouden besteden, als we al dat geld aan die administratieve rompslomp om de zaak controleerbaar te maken nou eens aan de feitelijke zorg zouden besteden..... En alleen controleren als aanwijzingen zijn voor excessen. Wat zou de wereld dat leuk kunnen worden.

Ga één pijl verder Ga één pijl terug Oude GAK-rel

De telegraaf 21-7-2000 heeft op bladzijde 12 nog een interessant artikel staan:

"Ruzie binnen GAK-top over beloofde bonus voor personeel."

Dit is hoogst curieus.

De hoogste baas die eind mei vertrok, GAK Groeps-bestuursvoorzitter De Jong, zegde het personeel een bonus toe van F 300,-- p.p. (12.000 personeelsleden) op een receptie waarbij stilgestaan werd bij het opsplitsen van de commerciële tak GAK-Holding en de publieke poot GAK-Nederland. Het gebaar werd met grote instemming ontvangen. Totdat duidelijk werd dat ze zelf de rekening ± 3,6 miljoen gulden moesten gaan betalen.

Er kwam een brief aan het personeel dat de bonus niet kon doorgaan omdat er vorig jaar (1999) met een verlies van 20 miljoen gedraaid is op een begroting van een miljard. Daarnaast vond GAK-Nederland dat de gratificatie "in iedere geval gevoelsmatig niet ten laste mag komen van de publieke gelden."

Wat een fantastische formulering toch. Natuurlijk komt iedere cent uit de publieke middelen, zolang het maar niet zo traceerbaar is dat je het op je klompen aan kunt voelen.

Die brief viel bij het personeel natuurlijk niet in goede aarde. Vandaar dat directie er een briefje achteraan stuurde dat de bonus nu in september zal worden uitbetaald.

Het artikel vermeldt uiteraard niet waar de directie de 3,6 miljoen heeft gevonden. Hamvraag: Waar ligt de gevoelsmatige ongevoeligheid van de publieke gelden? Of hoe verdoezel je dit nu weer? Waar haal je 3,6 miljoen vandaan? Als ze mij goedkeuren kan kunnen ze maar maximaal 40 gulden per maand besparen. Dan zullen ze dus wel weer heel veel WAO'ers goed moeten gaan keuren om dit gat te dekken.

Gisteren (20-7-2000) stond in de Spits dat er in twee jaar van 60.000 (ex)-WAO-ers waarvoor werd bemiddeld om werk te vinden (Tegen hoge kosten dus) inmiddels voor 5000 (i.e. 8%) werk is gevonden. Het artikel vermelde niet of dat werk voor die 5000 ook de volledig goedkeurde tijd dekte. Als je 100% word goedgekeurd en je krijgt een 50% baan, dan mist er toch nog wat.

Ga één pijl verder Ga één pijl terug Zwart-witte Tornado

“Wat heb je een leuke broek aan” zeg ik tegen mijn thuishulp. “O dat is een hele oude” zegt ze een beetje plukkend aan de fraaie, soepele stof van haar broek. “Dat is niet te zien en hij staat je anders goed”.

“Ja hij kleedt af, zo zie je niet zo dat ik veel te dik ben..” antwoordt ze terwijl ze als een pingpongballetje door mijn huis stuitert, om met het gloednieuwe microvezel handzwabbertje af te stoffen.. De Thuiszorg heeft nieuw ergonomisch verantwoord materiaal ingevoerd, dat iedereen verplicht moest aanschaffen.. Wonderlijk toch hoe iedere keer mijn welgemeende complimentjes in een soort nare zelfkritiek worden vertaald. Ik val stil.

Ze is zo gespannen als een veer. Bij de koffie houdt ze in de ene hand haar kopje en andere ligt tot vuist gebald op haar schoot. “Gaat het wel goed met je? Je bent zit er zo gespannen bij, ben je soms bang dat baan op tocht staat door de nieuwe regeringsplannen?” “Nee,” zegt ze “het is thuis moeilijk op dit moment, maar daar wil ik jou niet mee belasten.”

Net alsof ik er geen last van zou hebben dat er een wolk stress door mijn huis orkaant. “Daar is anders best ruimte voor hoor, want ik vind het belangrijk dat je je lekker voelt als je werkt.”

“Nee, ik ben hier om schoon te maken” zegt ze terwijl mijn huis zich met haar stress-bui vult.

We drinken onze koffie terwijl ik zoek naar iets dat de lading uit de lucht kan halen. Ik leuter over de gezellige logeerpartij van mijn neefje en zij vult dat aan met verhalen over haar zoontje dat ongeveer even oud is. Ze gaat weer aan het werk en breekt even later m’n lievelings vaas en barst in zelfverwijten uit. Ik heb met haar te doen. “Geeft niet, zoiets kan gebeuren.” Ik laat zelf ook regelmatig dingen uit mijn handen vallen, dus wie ben ik om een ander onhandigheid te verwijten. Als je zo gespannen als een veer bent, dan wordt de kans op ongelukjes natuurlijk groter. Terwijl ze de badkamer en WC aan het soppen is, zit ik me af te vragen hoe anderen zo’n situatie aanpakken. Wat kun je doen om je hulp op haar gemak te stellen en te helpen ontspannen? Wie het weet mag het zeggen, want ik blijf met mijn handen in het haar achter nadat ze is vertrokken. Advies welkom. mijn advies

Ga één pijl verder Ga één pijl terug Over stemming en kiezen en vragen, oei een lijdensweg. (deze column is niet geplaatst)

Stemming: Een aanval van Kiespijn met een hoofdletter, uiteraard op vrijdagavond.
Geen MS-aanval gelukkig, maar ja kreunend van de pijn rijzen er dan vragen: hoe ik dat geluk nu ook zou kunnen voelen; en waarvoor ik zou stemmen als ik tussen die twee zou kunnen kiezen? Nou ja, niet alle vragen zijn zinvol. Een hier-en-nu-probleem. Kiezen, kiespijn, ik kan en kon toch al nooit kiezen. Het gaat om ervaren, zeggen ze. Wat ervaar ik: het klopt van de pijn, punt.

Het maakt eigenlijk niet uit wat je kiest, zodra je maar iets gaat doen, dan gebeurt er weer van alles wat richting geeft...... Soms ruzie, scheidingen, breuken en Joost mag weten wat voor ongewenste ellende, maar vaak ook vind je onverwachte schatten, die je zelf nooit van tevoren verzonnen zou kunnen hebben, laat staan herkennen als keuzemogelijkheid. Wat is nou toch de bestemming, het doel van dit leven? . Ze zeggen dat twijfel verlammend werkt. Ja, ja: ze zeggen zoveel.
Je kiest iets, de keus blijkt later totaal onzinnig en vervolgens beland je in een situatie meestal met mensen en die vragen je dan voor een klusje, of vragen “waarom ga/doe je niet mee met..?” Dan heb je geen antwoord en gaat/doet dan maar gewoon, dan beland je in een volgend avontuur, en zo loopt je weg van het een naar ander en blijf je tussendoor ook intens gelukkig en voldaan achter.

Iemand zei ooit. God is een werkwoord. “Doen” is de weg.
Nou ben ik toevallig door de MS nogal uit mijn doen geraakt.
Wat ga ik nu doen? Mijn wang zwelt op, een raar scheef gezicht.
Wat valt er te doen? Wat zijn de mogelijkheden? Is deze ervaring zo ongewenst om om 23:00 uur te gaan pogen een tandarts te bereiken? Heeft dat zin? Antwoordapparaten hebben nog nooit antwoord gegeven. Voice-mail, welke tandarts zou daarop reageren? Bij die toets-1-toets-2-betaalellende ben ik nu al vier keer na een doolhof van diverse euro’s op het zinnetje gestuit, “We vragen U het op een ander moment nog eens te proberen?”, dus ik dacht ben benieuwd of de keuze voor” liever of mooi niet” ook al geautomatiseerd is en jawel hoor, nog wat euro twintigcentjes (hoe heten die mislukte kwartjes eigenlijk?) , kwam het zinnetje; “Dit gesprek wordt nu verbroken. Tuut tuut tuut.”. Hoezo gesprek? vroeg ik me af. Waar zou je het antwoord op die vraag kunnen vinden?
Wat ga ik nu doen? Wat valt er nog te doen? Nou mijn nieuwe column staat nog op het klussenlijstje. Al schrijvend ga ik de humor weer zien, bescheur me van binnen en lach uiterlijk wat raar scheef grijzend, als een giga mislukte boer met kiespijn, Raar gezicht hoor.
O humor, zou dit wel pruimbaar zijn als column? Geen idee.

Ga één pijl verder Ga één pijl terug MS research (april 2004)

De nieuwe reclame spot voor MS research is eindelijk iets respectvoller voor mensen die zelf MS hebben. Van "MS sloopt je zenuwen dat weten we zeker" nodigt een stem nu de luisteraar uit om zich voor te stellen wat het betekent wanneer iets in je lichaam uitvalt en er elk moment nog iets kan uitvallen.

Er wordt echter nog steeds stellig gesteld dat een uitval onherstelbaar is.
Onderschat nooit de krachten van de natuur
Herstellen doe je zèlf !!!


De stem besluit met: "Zolang we niks weten kunnen we ook niks doen." Dus geef geld... Net alsof ze dan wel wat zullen gaan ontdekken. Er wordt al jaren heel veel geld aan wetenschappelijk onderzoek uitgegeven, zonder dat er veel nieuwe inzichten door zijn ontstaan.

Vervolgens wordt er alleen onderzoek naar medicijnen gedaan. Dr Maas heeft nog steeds geen geld gekregen om onderzoek te naar de effectiviteit van haar dieet.

Hoe meer ik zelf over MS ontdek, hoe minder ik nog geloof dat een dubbelblind wetenschappelijk onderzoek ooit iets zinnigs over MS zal onthullen.
MS is eigenlijk niet meer dan een beschrijving van een aantal mogelijke symptomen en die symptomen zouden bij verschillende mensen wel eens totaal verschillende oorzaken kunnen hebben.

Het lijkt een veel zinniger aanpak om zelf aan de slag te gaan en zelf te voelen hoe MS in je eigen lichaam werkt, hoe het reageert op wat je doet en laat. Met hoe meer aandacht je in je lichaam gaat voelen, hoe meer verbanden er te ontdekken vallen. Dat lijkt zinniger dan om af te gaan zitten wachten totdat de wetenschappers eindelijk eens iets gaan weten. Want er wordt al ruim 150 jaar wetenschappelijk onderzoek naar MS gedaan, zonder dat dat tot een adequate behandelwijze heeft geleid.

Volgens mij zijn er zinnigere bestedingen voor geld te vinden dan het bevredigen van de nieuwsgierigheid van wetenschappers.

Ga één pijl verder Ga één pijl terug Gegoochel met cijfers en statistieken. (MS-nieuwslijn juni 2004, niet geplaatst.)

In de zaak Lucia de B, de verpleegkundige die van diverse moorden wordt verdacht, zonder dat er concreet bewijs voor is, bleek de statistitische interpretatie wel erg aanvechtbaar. Kwam het OM met een statitische kans op onschuld van ongeveer ca. 1 op de 3.000.000, haar advocaten vonden een andere statistische methode die op een schuld-kans van 1 op 25 kwam. Dat is nogal een verschil. Er zijn maar heel weinig mensen die met statistiek werken die ook de theorie erachter begrijpen. Zelfs voor veel wiskundigen die zelf niet in statistiek zijn afgestudeerd, blijven statistieken ergens nog acbracadabra., een soort “Hocus pocus pilatus pas, ik wou dat dit bewezen was”. Veel mensen die met statistiek werken, zijn zelf geen sterren in wiskunde en passen gewoon een truc toe, zonder dat ze begrijpen wat ze doen, en ook zonder dat ze kunnen overzien wat een afronding in een waarneming, of een aanpassen van een antwoord - zodat het in het formulier past, uiteindelijk voor gevolg heeft voor de geldigheid van de toepasbaarheid van truc. Het is eigenlijk uitermate wetenschappelijk verantwoord om statistieken met grote korrels zout te nemen. De onvermoede valkuilen erin zijn legio.
Ik heb nooit begrepen waarom statistiek een geaccepteerde bewijsmethode is geworden binnen de (medische) wetenschap.

Voorspellingen op grond van de statistiek kloppen lang niet altijd, zoals onze regering iedere keer weer laat blijken. De koopkracht van de jong gehandicapte is schrikbarend veel meer achteruit gegaan dan voorspeld. Ook de groep die net boven het minimum zit is de klos. Wel veel hogere kosten, en geen enkel recht op Bijzondere Bijstand, want die wet geldt alleen voor de “echte” minima. Het reparatie lapwerk van De Graaf is meer een politieke stoplap dan een adequate oplossing voor de door wanbeleid ontstane problemen.

Recent hoorde ik de becijfering van de waarde van een mens in euro’s. Hoe verzin je zoiets? Ik geloof er niets van dat mijn leven 6 miljoen euro waard zou zijn. In dat geval zou ik mezelf wellicht nog verkopen aan die idioot die bereid is dat voor mij te dokken. Volgens mij wordt ik politiek eerder beschouwd als een ongewenste collectieve kostenpost. Een Somalier zou maar ongeveer 22.000 euro waard zijn. Waarom pikken we het met ons allen dat er door de machthebbers zo over ons wordt gesproken. Dat is toch een grove schending van de menselijke waardigheid. Ik word een steeds groter aanhanger van het doodgewone huis-tuin-en-keuken-gezond verstand. En dan nog die flauwekul dat je als mens alleen iets waard zou zijn met een betaalde baan. Mijn voorkeur gaat uit naar mensen die respectvol praten en handelen, in plaats van politici die er op Europees niveau over normen en waarden willen gaan leuteren in hun mensonwaardig jargon.

En als U wilt weten hoeveel energie U bent (E=mc²) vermenigvuldig dan uw gewicht met 90 miljard (1 met 9 nullen). Ik kom op 512.000.000.000, waarom word ik dan toch zo moe van de politiek?

Ga één pijl verder Ga één pijl terug MS Research november 2004

Voor MS werd tot mijn afgrijzen in het verleden geadverteerd met "Het sloopt je zenuwen dat weten we zeker.", de perfecte statistische ontkenning van het mysterie van het leven en met zijn onbegrepen zelfherstellend vermogen.

Ik heb daar op deze website sinds 2000 een zeer kritische noot over geschreven. Sindsdien is die reclame veranderd via ""MS is een ongeneeslijke ziekte die al een eeuw bekend is, waarvan de oorzaak onbekend is. Wetenschappers zijn dag en nacht in de weer om een doorbraak te forceren, in de hoop 15.000 mensen met MS te steunen", zegt Maartje van Weegen met een dodelijk serieuze stem." (Ik heb daar nooit enige steun van ervaren, en ze werft wel geld op mijn zieligheid, "een hoer verdient tenminste zelf ook nog wat aan haar exploitatie" dacht ik toen.) naar de huidige die invoelbaar maakt wat het hebben van MS betekent.

Dat is een grote vooruitgang na de totale ontkenning van de mens, waarbij alleen gepraat werd over de onpersoonlijke "je" wiens zenuwen kennlijk gesloopt worden, het bevoogdenende toontje is gelukkig verminderd, maar de kortzichtigheid van het onderzoek (En daarmee het, in mijn ogen, weggooien van geld) blijft echter onverlet. Het geld dat aan MS research wordt besteed komt dus nooit bij een MS-patiënt terecht.

Voor dat geld wordt er gezocht naar een nieuw te patenteren medicijn.
De opbrengsten van die patenten gaan naar de farmaceutische industrie.
In mijn ogen sponsort U via MS research dus de redementen van de beleggers in de farceutische industrie.

Het patent op interferon begint aan zijn eind te komen (Dat kost nu ca. € 750,-- per patiënt per maand) en bovendien worden de vraagtekens bij de effectiviteit op lange termijn groter. (Uiteraard, want die gegevens komen bij een nieuw middel altijd pas binnen tegen de tijd dat het patent aan het verlopen is)

Ga één pijl verder Ga één pijl terug Marktwerking: De huisartsen staken deze week. 23-5-2005

Het is absoluut onverteerbaar dat verzekeringen maatschappijen diagnoses willen weten, zeker wanneer je bij een andere dochter van zo'n concern wellicht ooit nog hypotheek wilt kunnen afsluiten.

Verzekeringsmaatschappijen en banken zijn de meest ondemocratische instellingen die er ooit zijn verzonnen. Via sponsoring bepalen zij inmiddels al bijna het hele culturele beleid en wat er wel of niet te zien en horen is op onze podia. Er vloeit steeds meer macht naar de graaicultuur en die macht HOORT DAAR NIET.

Waarom worden er miljoenen besteed aan werven van nierdonoren en geen cent aan PR over hoe je kunt voorkomen dat je straks een donornier nodig zult hebben?

Kassa ping. Moet je eens uitrekenen hoeveel er aan één niertransplantatie en vooral aan de tijd na die transplantatie, wordt verdiend?
Het lukt je nooit om zoveel te verdienen aan iemand die gewoon gezond blijft. Bijna alle medicijnen hebben als "bijwerking" dat ze je nieren kunnen beschadigen. Dat is nou marktwerking in de zorg in een notedop: "creëer je eigen vraag!" en kom zodra er patent verlopen is met een nieuw middel.



Ga één pijl verder Ga één pijl terug
















Ga één pijl verder Ga één pijl terug

 Ga naar de homepage.