Ga ťťn regel verder Copyright by A. Emmes, Utrecht 2000 en 2001. Mijn copyright is geregistreed! Alleen deze tekst
 Ga naar de homepage.  Ga naar de algemene trefwoordelijst. Hele bladzijde of verander alleen het gele menu

Ga ťťn pijl terug 1. Zwemmen Copyright by A.Emmes, Utrecht, 12-10-94 regno: 4.425.069.001,

Zwemmen kun je niet lezend in een boekje leren. Je leert het door het doen, door het experimenteren met jezelf. Iets proberen en kijken wat er dan gebeurt.
De meeste mensen leren zwemmen van een ander mens. Iemand die er bij blijft en klaar staat om in te grijpen als je in paniek raakt. Het is fijn als er iemand is die je op zo'n moment vasthoudt, en zorgt dat je hoofd weer boven water komt. Wanneer er iemand bij is die zorgt dat je je veilig voelt, dan voel je meer rust en ruimte om te experimenteren en risico's te nemen. Als iemand je bij de hand neemt op het moment dat je angst te groot is, dan durf je er misschien wel eventjes overheen te stappen.
Iemand die niet van zijn stuk raakt als je woedend op hem wordt wanneer je eerste pogingen mislukken, omdat hij begrip heeft is helemaal ideaal.
Iemand die er vertrouwen in heeft dat je het wel zult leren, je steunt op de momenten dat jij het vertrouwen mist, met het zijne.

Veiligheid is nodig om iets nieuws te kunnen leren. Als je je veilig voelt en je gesteund weet door begrip en vertrouwen dan gaat het leren sneller.

Mijn zwemjuf bleef destijds op de kant staan schreeuwen dat ik me niet aan moest stellen. Het water was bibberkoud. Mijn moeder stond aan de kant met een trui en een jas aan te kijken en maakte aanmoedigend bedoelde gebaren, terwijl de juf zich met grootse gebaren warm schreeuwde. Haar geschreeuw maakte me nog banger. De zwemlessen werden een drama.
Pas nadat liefiemand samen met mij in het water ging en zodicht in de buurt bleef dat ik haar aanraking kon voelen, durfde ik mijn hoofd onder water te steken en gaandeweg kreeg ik er lol in om te spartelen in het water.
Pas daarna durfde ik weer naar de gewone zwemles met de krijsende juffrouw, nog steeds met tegenzin, maar gelukkig niet meer met doodsangst.

Toch zijn er mensen die leren zwemmen aan de hand van een boekje.
Ze lezen, zoeken een ondiep water en gaan aan de slag met hun experiment, ontdekken met vallen en opstaan en steeds herlezen, wat er met de tekst in het boekje wordt bedoeld, wat dat in hun lichaam betekent;
ze ontdekken gaandeweg hoe hun lichaam zich in het water gedraagt en welke bewegingen wat tot resultaat hebben. Dat zijn 'the happy few' die genoeg veiligheid en vertrouwen in zichzelf en in hun eigen leervermogen hebben.

Toch zullen de meeste mensen een concrete liefdevolle leermeester prefereren en wellicht na het lezen van zo'n boek op zoek gaan naar iemand die hen bij hun leerproces kan helpen.

In alle gevallen kun je alleen leren zwemmen door het te gaan doen, gewoon met vallen en opstaan en dat bewust waar te nemen, zodat je verbanden kunt gaan ontdekken. Verder door je uithoudingsvermogen te gaan trainen.

Ieder mens is anders. Ieder mens heeft zijn eigen unieke levenspad, zijn eigen krachten en mogelijkheden en ook zijn eigen pijn, verdriet, blokkades en angsten.
Toch geldt voor iedereen dat iedere angst die je onder ogen durft te zien, de mogelijkheid in zich draagt om te verdwijnen. Overal waar angst is, kan in theorie met meer onderscheidingsvermogen, inzicht, een groeiend bewustzijn en groeiende vaardigheden en dus ĘĘk groeiend vertrouwen, komen.

Als je niet kunt zwemmen ben je terecht bang voor diep water. Als je vroeger ooit bijna bent verdronken, dan kan die angst zĘ groot zijn dat het bijna onmogelijk is om nog te leren zwemmen. Ook al is de theorie dat iedereen gewoon kan leren zwemmen.
Niemand is in staat de diepte en de reikwijdte van de angst van een †nder te beoordelen. Dat kun je alleen zelf.

Als je het water ziet stijgen en onafwendbaar ziet aankomen dat je straks zult moeten zwemmen of anders zult verdrinken, krijg je een zeer indringende keuze op je bordje geschoven:
alsnog gaan leren zwemmen, of straks verzuipen.
Hoe snel het water stijgt heb je niet in je macht, of je tijd genoeg zult hebben om nog leren te zwemmen, weet je ook niet.
Je enige kans is om te beginnen het te lťren.
Je keuzes zijn zeer beperkt geworden. Of je ze wilt maken of niet, en niet kiezen is ook een keuze:
1. Je kunt in paniek je ogen sluiten.
2. Je kunt bidden dat er iemand komt om je te redden.
3. Je kunt wachten totdat het water aan je lippen staat en die tijd zo aangenaam mogelijk doorbrengen.
4. Je kunt ook besluiten om n£ met het leren zwemmen te beginnen.
5. Je kunt daar ook nog mee wachten totdat het water aan je middel staat.

Garanties dat je tijd genoeg krijgt, zijn er niet. Hoe langer je wacht, hoe kleiner die kans wordt. De garantie dat het zin heeft om te leren zwemmen er eigenlijk wel, want het is gewoon leuker om je tijd door te brengen met iets nieuws leren dan om je tijd aan bang zijn te besteden.
Dat kan een vrije keuze worden binnen de grenzen die je door het leven worden gesteld, zodra je hem bewust neemt.

De garantie dat je zult leren zwemmen is er niet. De enige zekerheid die je hebt is dat als je niet begint je het sowieso nooit leert.
Soms echter zal de angst te groot zijn om naar de keuzemogelijkheden te kunnen kijken. Ieder oordeel of verwijt dat iemand over een in zo'n situatie gemaakte keuze velt, is liefdeloos. Dat geldt ook voor iedere zelfveroordeling en ieder zelfverwijt.

Als de angst te groot is om zelf naar zo'n keuze te durven kijken, maar je wil het eigenlijk wel, besluit dan op zoek te gaan naar een veilige leermeester die je aan de hand neemt al bij het maken van je keuze.

Zelfheling is net zoiets als leren zwemmen nadat het water al is begonnen te stijgen.
Garanties zijn er niet. De enige zekerheid die een mens heeft is dat zijn lichaam ooit dood zal gaan.
Iedere genezing of progressiestop van een ziekte is en blijft een wonder en laat zich niet afdwingen. Dat wonder is hoe dan ook tijdelijk, want voor zover wij weten heeft niemand een lichaam dat eeuwig blijft leven.
Alle oordelen en verwijten als dat ziekte je eigen schuld zou zijn en dat je eigenlijk allemaal anders moet doen, zijn liefdeloze opmerkingen van stuurlui die aan de kant staan. Liefdeloze zwemjuffrouwen die aan de kant staan te schreeuwen dat je je niet zo moet aanstellen.
Daar heb je dus helemaal niets aan.
Niemand wordt vrijwiliig ziek!

Iedere heling is een wonder, toch kun je wel zelf het een en ander doen om de k†ns dat dat wonder in jouw leven gebeurt te vergroten.
Net zoals bij zwemmen is de theorie over het worden van wonderbaarlijk patiŽnt heel simpel: Gewoon besluiten het te gaan leren en wel zien hoe ver je komt en het dan gewoon gaan doen.

De enige keuze is: je doet het of je het niet.
Beide keuzes verdienen alle respect.
Als je enig idee wilt krijgen over wŗt je zelf zou kunnen doen om je kansen te vergroten dan kan mijn eerste boek wellicht een spiegel voor je zijn.
In dit boek heb ik opgeschreven wat ik gedaan heb nadat ik officieel MSpatiŽnt was geworden. In eerste instantie verliep mijn ziekte buitengewoon 'progressief', d.w.z. ik takelde snel af en moest voortdurend mogelijkheden in leveren.

Tot mijn eigen grote verbazing is mijn gezondheid inmiddels al zo'n twaalf jaar min of meer stabiel en mijn leven veel en veel leuker geworden.

Mijn gevoel dat anderen wat ik kan leren, ook kunnen leren, is bevestigd door een paar MS-patiŽnten die na het verschijnen van dit boek naar me toe zijn gekomen en hun eigen leerproces met vallen en opstaan zijn aangegaan.

2. Wat is gezondheid eigenlijk?

Als een mens ziek is dan heeft hij zijn gezondheid verloren en wil die natuurlijk graag terug. Dat is het doel van bijna iedere zieke. Over het algemeen is het zo dat hoe beter men zijn doel kent, hoe groter de kans op het bereiken wordt.
Zodra men zijn doel kent, dan heeft men ook een criterium voor iedere stap die men zet. Namelijk: dient deze stap mijn doel of niet?

Het rare is dat alles voornamelijk gericht lijkt op wat MS eigenlijk is, en bijna niemand me kan vertellen wat gezondheid eigenlijk is. Terwijl gezondheid toch veel leuker is om naar te kijken, om over te dromen en na te denken. Waarom doen we dat zo weinig?

Kortom hoe minder je naar ziekte kijkt en erover nadenkt en hoe meer je naar gezondheid kijkt en erover nadenkt, hoe groter de kans dat je weer gezond wordt, want gezondheid is iets anders dan "Niet Ziek".

De grens tussen ziek en gezond is nog nooit getrokken. Volgens mij verliest men zijn gezondheid eerder dan dat men ziek wordt, en is men wel wat beter maar nog niet echt gezond op het moment dat men niet meer ziek is.

Die tussentijd, bijvoorbeeld tussen twee schubes, is dus een hele belangrijke tijd om actief aan je eigen gezondheid te kunnen werken. Want hoe gezonder je in die tussentijd leeft hoe groter de kans dat die tussentijd langer gaat duren. En als je die tussentijd zo lang kunt maken dat hij de rest van je leven duurt dan heb je mazzel. Je bent dan welliswaar nog niet gezond, maar in elk geval ook niet ziek.

Er zijn nogal wat mensen met MS die dat in hun persoonlijk leven zelf voor elkaar krijgen. Ik roep iedereen op om me te schrijven wat gezondheid wŤl is (Het woordje "niet" hoort dus niet in dat verhaal thuis) en wat men zelf doet of laat om daaraan te werken.
reageer
Vol belangstelling zien we uw schrijfsels, reacties en/of vragen tegemoet:
Anneke Emmes,
Postbus 6037
3503 PA Utrecht.

Wie meer over gezondheid wil lezen kan terecht bij o.a.
Bernie S. Siegel, M.D.: Lessen van Wonderbaarlijke patiŽnten, uitg, Intro, Nijkerk (ISBN 90-266-1838- 7)
(Love, Medicine en Miracles, Arrow: ISBN 0-09-963270-50)
Hij heeft nog een boek geschenven "Peace, Love and Healing" (Arrow: ISBN: 0-09-974670-0) en bij
Hunter "Patch" Adams, M.D.: "Gesundheit", Healing Arts Press, USA (ISBN 0-89281-442-X).
Er bestaat ook een video over het leven en werk van Hunter Patch Adams die zeer de moeite waard is.

Verder zijn er bibliotheken vol geschreven met z.g. New-Age boeken over een andere benadering van ziekte en gezondheid dan die waaraan we gewend zijn geraakt.


3. MAGIC SPOT,
een MARGINALE SPIEGEL,
of gewoon: PRUT-PRAAT,


Terwijl ook deze dag me door de vingers glipt,
regent het buiten kringetjes op het water.
Nu worden de eendjes ook van boven nat.

Het is zo'n dag dat mijn lichaam weigert te doen wat ik beoog te doen. De ketel glijdt uit mijn hand en wat mijn troost had moeten worden, klettert in de open keukenla.
Prut op het bestek. De la blijkt lek, de drab druilt langs het dichte deurtje, drup, drup en vervuilt vervolgens de nepvoegen van de novilonvloer.
"Deze dag begint al slecht," denk ik starend naar het kleffe klusje dat nu naast mijn ontbijtbordje ligt." Nog voor de tijd om in wanhoop uit te barsten, is de vraag daar:
"WAT heeft DIT HIER, NU, nodig?
Als een geest uit de fles, walmend uit het koffiedik, kringelt het beeld van mijn bed omhoog. "Ik ga eerst maar even liggen, dan kan ik het straks nog eens opnieuw proberen" besluit ik.
Terwijl mijn lichaam als een uitgewrongen dweil in bed zakt, rijst daarin nog even de vraag: "Hoe kom je toch ooit van je klachten af als je Multiple Sclerose hebt?"

Tien uur later word ik wakker met de vraag: "Weet je, hoe je het allersnelste klachtenvrij kunt worden?" "Nee, wat een goede vraag" denk ik. Ik was met "ooit" even gaan liggen en in slaap gevallen; Hoezo even? 10 uur, Hoezo snel? Ook nog: "het allersnelst", sohee die durft. DŠt zou ik wel willen weten."
Op het zelfde moment hoor ik vriendelijk, luid en duidelijk in mijn hoofd:
"Gewoon, door op te houden met klagen!
Dan ben je onmiddellijk klachtenvrij,
ook als je lichaam het niet doet."

Ik rol lachend uit bed, begeef me naar de keuken en vanbinnen schaterend van de lach, grijpt mijn hand het dweiltje. "Vraagt en U zal gegeven worden." Wat een humor heeft de kosmos toch. Natuurlijk maakt ophouden met klagen je letterlijk - of is het juist figuurlijk? "klachtenvrij". En wat een enorm geluk dat mijn keukendoekje nooit over vieze kliederklusjes klaagt. Ik kan vast veel leren in spiegel van mijn keukendweiltje.

Er welt een innerlijke Prut-praat-dialoog op.
Waarom stond die la eigenlijk open?
"Omdat het je te veel kracht kost om hem open en dicht te doen en je nog een mes wilde pakken."
Waarom deed ik dat dan niet gelijk?
"Tja, dat was slimmer geweest."
Volgende keer la dicht!
"Ga je er dan vanuit dat je de ketel nog eens laat vallen?"
Ik vrees het ergste.... en krijg prompt een beeld van kokend water over mijn lichaam. De ramp had veel erger kunnen zijn want mijn warm-koud gevoel is gestoord - ik moet altijd kijken of ruiken of ik me heb gebrand - Ik tel mijn zegeningen.
"Heb je dan al gekeken of je je deze keer hebt gebrand?"
O jť dat verklaart natuurlijk die rare paars-bruine druipstrepen op mijn polsen. Nee dus, ik had nog niet gekeken naar wat ik al wel had gezien. Dat gebeurt me wel vaker, soms jaren later, dat ik pas ga kijken naar wat ik al heb gezien.
"Zou je dan niet liever toch een nieuw koffiezetapparaat gaan kopen?"
Reken, reken, bla, bla, fossiele brandstoffen, gemakzucht, wegwerpmaatschappij, reken, reken, aanschafkosten, GEB. Dat zou toch wel het slimste zijn hť? Met een innerlijk glimlach verglijdt de verstandhouding weer tot een helende stilte.

Met dank aan Dik de Domineeszoon.

4.Deze Website (Geregistreerd Copyright, jan 2001), niet geplaatst. Opnieuw ingestuurd zie 8.Website

De afgelopen maanden is bijna al mijn dat tijd gaan zitten in het bouwen van een website.
Het doel is om mensen met MS die geen zin hebben om zich neer te leggen bij de houding "Het sloopt je zenuwen langzaam maar zeker" en/of geen trek hebben in medicijnen waarvan de gevolgen op lange termijn eigenlijk nog niet bekend zijn, (daarvoor zijn ze nog te nieuw), een mogelijk te bieden om verder te kunnen kijken naar welke alternatieve mogelijkheden er binnen dat vage veld van alternatieve leef- en geneeswijzen zijn ontwikkeld.

Het kan mij persoonlijk, en ik vermoed ook U, weinig schelen, of mijn gezondheid verbetert door iets dat wetenschappelijk is bewezen, of dat die verbetert door iets dat wetenschappelijk niet te bewijzen valt. We willen ons gewoon "beter" voelen. Het gaat om onze gezondheid, onze dagelijkse levenskwaliteit, en die is eigenlijk onafhankelijk van wat de wetenschap wel of niet bewezen acht, of wat de wetenschappers kiezen te geloven, of niet.
Mijn enige criterium is werkt het of werkt het niet, draagt het aan een verbetering bij, of niet.

Vandaar dat deze website haar informatie dus zeker niet wil beperken tot dat wat officieel bewezen werkt. Ook subjectieve informatie, ervaringen van anderen en verschillende visies over MS, zijn belangrijk om en keuze te kunnen maken.
In mijn ogen is mijn eigen gezondheid, net als mijn eigen MS, net zoiets als een levenspartner, eigen nog intiemer want we wonen samen in hetzelfde lichaam.
Bij de keuze voor je levenspartner laat je je ook niet leiden door wat wetenschappelijk is bewezen. Je kiest op je "gevoel", gebaseerd op je eigen levenservaringen en de informatie die je daarin hebt verwerkt. Je eigen-wijsheid

Bijna alle medisch wetenschappelijk-onderzoek wordt inmiddels gesponsord door de farmaceutische industrie. Volgens Henk van Gerwen, huisarts te Oss, op 17-1-2001 op Radio-1, 09:50 uur, besteedt de farmaceutische industrie 30% van haar omzet aan Public Relations-kosten. (Waaronder o.a. ook een bijdrage aan de kosten van Nieuwslijn, gezien de grote advertenties)
Het blijkt moeilijk om wetenschappelijk onderzoek naar alternatieve geneeswijzen gefinancierd te krijgen. Bovendien is de kracht van het alternatieve veld, in mijn ogen, dat ze er juist niet vanuit gaan dat alle mensen gelijk en door elkaar vervangbaar zijn. Daarom lenen ze zich niet zo goed voor dubbelblind statistisch onderzoek. Dat een bepaalde behandelwijze niet wetenschappelijk bewezen is, wil niet zeggen dat het DUS flauwekul is.
Aan de andere kant zijn er natuurlijk overal mensen die graag snel rijk willen worden ten koste van anderen. Er zitten ook zakkenvullers tussen hen die zich alternatief noemen. En van ieder medicijn dat u slikt, geeft de maker ervan dus ca. 30% aan PR uit, om te zorgen dat u het kunt slikken.
Om zelf kaf van koren te kunnen scheiden, heeft men informatie nodig en kunnen de ervaringen van anderen helpen.

Deze website zal dus geheel onafhankelijk moeten blijven. Ieder mens kan dan gewoon voor zichzelf beoordelen of hij iets wel of niet wil vertrouwen of geloven. Naast tijd, kost het echter ook geld om dit werk op het WEB te brengen en houden. Een domeinnaam moet men huren en de provider moet iedere maand door iemand worden betaald. Wie gaat dat betalen? Mijn inkomen is gewoon niet hoog genoeg om extra vaste lasten per maand aan te willen en durven gaan. Vandaar dat wat er al is nog niet op het WEB staat.

Voor mijn levensonderhoud wordt door onze gemeenschap al gezorgd, mijn werktempo is gewoon te laag om, economisch productief, nog nuttig te worden geacht. Dus mijn tijd is al betaald door alle belasting en SV-premie betalers (waarvoor mijn dank). Stapje voor stapje ben ik bezig geweest. Eerst ben ik maanden bezig geweest om een computer te regelen die de klus aankon. Daarna moest ik met het programma leren werken. Daarna bleek het echte monnikenwerk pas te beginnen want mijn vingers kunnen niet zo lang achter elkaar typen. De website over MS-en-alternatieve mogelijkheden-in-wording bevat nu al zo'n 16.000 html regels en 400 links en gaat hopelijk binnenkort toch het WEB op.

Het streven is om veel dingen samen te brengen. Bij acupunctuur bijvoorbeeld, is er nu een informatief verhaal; een verhaal van een iemand met MS over haar ervaringen ermee; een acupuncturist die over zijn ervaringen met MS-patiŽnten schrijft en een link naar de website van de beroepsvereniging. De literatuur-link moet ik nog maken. Je kunt bovendien in een rondje door linken binnen het onderwerp en dan naar het volgende onderwerp gaan.

Het streven is om van meer alternatieve therapieŽn deze gegevens bij elkaar te brengen. Daarvoor is nodig: informatie over therapieŽn en ervaringen van lotgenoten, die gekoppeld zijn aan het verloop van hun MS. Ik hoop dat U met deze site mee wilt doen en mij uw verhaal mailt.

5. Copyright A.Emmes, Utrecht, 25-11-1993 regno: 4.400984.001, niet geplaatst.
MS-KWADRAAT

We zijn aan het eten in de keuken. Kees heeft het warm en trekt zijn trui uit. Zit er mee in zijn hand en kijkt in een grote boog om zich heen. Zwaait met een enorme zwaai zijn trui de gang in. Het beeld associeer ik met een kind dat zijn knuffel de box uit smijt. Die kan hij dus zelf niet meer terugpakken. Probeer maar eens vanuit een rolstoel, of moeizaam lopend met krukken, met een heel wankel evenwicht en spaghetti benen, iets van de grond op te rapen.

Even later ligt die trui nog steeds in de gang en zitten wij in de kamer. "Ik heb het koud." zegt Kees. Dat betekent natuurlijk "Wil jij mijn trui voor mij pakken." "Oh," zeg ik, "ik heb het lekker warm." en lees verder in mijn boek. "Een trui zou niet gek wezen" zegt Kees even later. "Nee zeker niet, Het is alleen wat onhandig dat je trui in de gang op de grond ligt" Zeg ik. "Ja" zegt Kees, "want nu kan ik hem niet pakken." "Nee" zeg ik en lees weer verder in mijn boek, zonder op te nemen wat ik lees. Ik heb mijn aandacht al weer laten vangen zonder echt aangesproken te worden.
Ik weiger om me impliciet te laten aanspreken. Ik word namelijk niet echt aangesproken door zo'n losse opmerking. Ik heb me al weer laten verleiden en had op die opmerking "Een trui zou niet gek zou wezen" beter niets kunnen zeggen. Ik speel met die opmerking over de onhandigheid van die trui in de gang, eigenlijk even erg over de band. Die trui is bovendien achteloos in de gang geworpen, maar zeker niet onhandig. Ik wou dat ik zoveel kracht had in mijn armen als Kees heeft.
Kees zit ondertussen knarsetandend te grommen en blazen, over zo weinig meegevoel. Terwijl ik heel erg mijn best doe hem zijn eigen verantwoordelijkheid te laten en niet even aan te bieden die trui te pakken.

Dit dient minstens een tweeledig doel. Ten eerste is mijn energie ook zeer beperkt door MS en is het nogal kortzichtig dat Kees voordurend door zijn onachtzaamheid zoveel nodeloos extra werk voor mij creŽert. Ten tweede streven we naar een gelijkwaardige relatie en daarbij hoort dat je de verantwoordelijkheid voor je eigen leven, inclusief je beperkingen of handicap in eigen hand neemt en je niet als een afhankelijk klein kind in de box gedraagt dat hulpeloos een impliciet beroep doet op zijn Al-moeder.
Daar hoort bij gewoon open te vragen wat je nodig hebt, liefst ook nog met een beleefd alsjeblief en dankjewel erbij.

Kees voelt de bui al hangen. Ik ben niet vanzins ongevraagd te helpen en daarmee de verantwoordelijkheid voor zijn kortzichtig gedrag te verdoezelen. Ik ben zeker niet bereid ongevraagd verantwoordelijkheid te nemen voor de hulp die hij nu (totaal onnodig) nodig heeft. Hij heeft zijn eigen vraag zelf gecreŽerd en het is nu aan hem die al of niet te stellen.
Als het echt nodig is, kan hij zelf naar zijn trui toe kruipen, dan heeft hij het bovendien zo weer lekker warm. Hij is zo'n "kindje zelf doen" type en is als de dood voor betutteling.

Het rare is echter dat hij weigert te zien hoe hij zelf met zijn onvolwassen impliciete gedrag alle moeders in de wereld voordurend tot betutteling verleidt.
Kees weigert het feit dat hij hulp nodig heeft te accepteren. Als je hem niet helpt is hij kwaad, als je hem wel helpt, ook, en doe je het nooit goed, want hij is sowieso kwaad over zijn eigen onvermogen. Die kwaadheid is heel herkenbaar en invoelbaar. Ik vind het echter onterecht dat hij die kwaadheid op mij botviert en ben niet vanzins de mij toebedeelde rol in dit onwaardige rollenspel mee te spelen. Jeetje, zo deed ik het vroeger ook, wat was ik toch onuitstaanbaar en wat heeft mijn omgeving veel geduld met me gehad.

Hij heeft gewoon zijn eigen handicap te accepteren, net zo goed als ik moet accepteren dat zowel koken, als tafeldekken, als afwassen, als boodschappen doen en allerlei extra klusjes uitsluitend en alleen op mijn bordje liggen. Dat vind ik ook niet leuk, maar dat heb ik te accepteren als ik met Kees wil samenzijn. In mijn ogen is er geen enkele reden waarom Kees zich aan de verantwoordelijkheid voor zijn handicap zou onttrekken.
Dat doe ik ook niet. Het is essentieel dat hij leert gewoon te vragen, en alsnog de meest vanzelfsprekende omgangsvormen als "dankjewel" en "alsjeblieft", leert uitspreken. Hij heeft niet alleen MS, hij is dubbel gehandicapt doordat hij als kind erg verwend en naar de ogen is gekeken.
De kans is groot dat hij vaker hulp nodig zal hebben, want het is maar de vraag in hoeverre het herstelproces zal doorzetten. Dus is het essentieel dat hij open en ontspannen leert vragen wat hij nodig heeft. En zeker dat hij ophoudt zijn frustratie op degenen die hem helpen af te reageren. Nu is het nog "Dammed if you do and dammed if you don't". Dat vergroot niemands levensgeluk en ook zeker dat van Kees niet. Deze houding draagt beslist niet bij aan zijn herstel.

Kees begint te draaien als een kind dat om een extra koekje bedelt, zet zijn allerliefste gezicht, draait met zijn ogen en vraagt met een mini stemmetje op een suikerzoet en klef toontje: "Ach, wil jij mijn trui eventjes pakken?"
Jeg, jeg, brrrr, ik hou niet van gebedel. Ik griezel van dat toontje. Om eventjes bij hem weg te zijn, sta ik op en pak zijn trui. Hij heeft het tenminste expliciet gevraagd. Eureka.

We praten er over na. Ik bied m'n excuses aan voor die klote opmerking.
"Dat kun je toch ook gewoon vragen, zonder zo'n kinderachtig toontje. Ik ben je moeder niet en wil dat ook niet zijn. Je hoeft je toch niet te schamen dat je hulp nodig hebt, dat is een gegeven waar we ook waardig mee om kunnen gaan. Jij bent verantwoordelijk voor je hulpvraag, en ik voor de wijze waarop ik je help. Volgens mij kan dat heel goed in wederzijds respect, zonder machtsspelletjes. Dat je je schaamt over je achteloosheid dat je extra werk voor mij creŽert, vind ik volkomen terecht." "ja", zegt Kees, "ik had die trui ook over de leuning van mijn rolstoel kunnen leggen, dan had ik het niet hoeven vrŗgen." Hoezo, dubbelgehandicapt en egocentrisch? Kees ziet alleen zijn eigen stukje. "Dan had je mij dus een extra keer opstaan, lopen en bukken kunnen besparen, wat je nu met eventjes pakken" afdoet. Voor mij is het niet 'eventjes' pakken", ik heb ook MS en ben ook heel snel moe.
Ik vind het niet echt leuk dat al het werk op mijn schouders neerkomt en dat is iets dat ik gewoon heb te accepteren. Dat werk kost mij veel energie, die weinig waardering oplevert. Dat vraag ik ook niet, ondanks dat gewaardeerd worden extra energie vrijzet. Afgedwongen waardering verliest haar charme. Dat maakt wel dat al het onnodig extra werk TE VEEL is. Jouw achteloosheid doet me pijn. Ik wil dat jij ook rekening met mij houdt, net zoals ik rekening met jou houd. Jij kunt er ook voor zorgen, gewoon met je aandacht op aarde dat we het samen goed hebben. Ook al werkt je lichaam dan niet, je kunt wel meer zorg hebben voor mij dan je nu hebt."
Tot mijn grote afgrijzen besluit hij het gesprek met een "Ja. mama!" op zo'n afgrijselijk kinderachtig toontje. Het blijkt, pas nadat ik ben geknald in een diepe verontwaardiging, een grapje.

Tenminste, hij zŤgt dat het een grapje is. Ik voel er echter iets anders bij. Sommige mensen mogen van zichzelf niet onvolmaakt zijn. Als ze met een afwijking in zichzelf van hun eigen geÔdeealiseerde zelfbeeld worden geconfronteerd, spelen ze liever het koddige kleine kind, proberen ze je te vertederen en je zo te verleiden om ze niet serieus te nemen, zodat ze zich ongehinderd en liefst beknuffeld, kunnen onttrekken aan hun eigen verantwoordelijkheid en echte eigenwaarde.
Ze maken er dan maar een grapje van, of ze verdwijnen in grauwen grommen en mokken.
Alles liever dan je hoofd buigen voor de hoogmoed, trots en arrogantie van je zelfbeeld.
Ze doen net alsof ze klein zijn, ontkennen hun echte eigenwaarde en voelen zich ondertussen supermachtig en beheerser van het spel. Ik herken dat, want ik deed dat vroeger ongeveer net zo. Machtig, stikalleen en onbegrepen.
Ik wil geen spel meer, want ik verlang juist naar de echte ont-moeting. Letterlijk het ophouden met moeten zijn wie je (nog) niet bent en elkaar open ontmoeten zoals je bent.

6.Kwalijke kwatsch
De laatste zin stond afchuwelijk gehavend in Nieuwslijn, helaas. Ik zou het woordje "maar" hier nooit gebruiken. Bovendien ging mijn cirkel grapje nu de mist. Hieronder mijn originele tekst.

De Radio: "De patiŽnt weet vaak niet wat goed voor hem is, hij mist de kennis. De arts heeft ervoor gestudeerd" "Dat is natuurlijk zo,...." zegt de gespreksleider. Ik zet de radio uit.

Waarom voelt zo'n "gesprek" voor mij toch als kwalijke kwatsch? Wat wordt er nou eigenlijk gezegd? Wat is de patiŽnt eigenlijk?
Een mens, een gewone burger, een uniek individu dus, die, zoals iedereen weleens overkomt, ziek is geworden.
Hoezo "DE" patiŽnt?
"Hij mist de kennis". "DE" kennis? Bestaat "DE" kennis dan, en is die giga-verzameling kennis nog wel te kennen? Kennis is macht zeggen ze.
Wat is de arts? De autoriteit kennelijk? Over welke "auto" welke "zelf" heeft de arts het dan in wezen te zeggen? Wat is "ervoor studeren" eigenlijk? Kennis verwerven, zich eigen maken, of anders gezegd: zich toe-eigenen? Is de huidige artsen opleiding dan zo compleet dat hij "DE" kennis oplevert?

Dan zou je deze zinnen dus kunnen vertalen in:
"De burger weet vaak niet wat goed voor hem is, hij mist de macht.
De autoriteit heeft die macht verworven, of: De autoriteit heeft zich die macht toegeŽigend." Oef.

Dat is natuurlijk altijd zo in een totalitair systeem, helaas.
"Maar we leefden toch in het vrije Westen?"
Dat is het dus precies wat me eraan stoort. Dit stukje Westen is gewoon nog niet vrij, is nog "buiten-westen" zou je kunnen zeggen.
Ondanks dat er fantastische nieuwe wetgeving is die de PatiŽntenrechten garandeert (ervaring).
Aan een recht heb je alleen weinig, zolang je het zelf niet invult.

Wat zou "DE kennis" eigenlijk betekenen? Dat blijkt uit de tweede zin, dat wat de arts tijdens zijn studie heeft verworven. Hoe ziet die studiekennis van een arts eruit? Hij moet nog steeds potjeslatijn leren voor alle onderdelen van een mens waar ook gewone woorden voor bestaan: armen en benen horen extremiteiten genoemd te worden, een ontsteking moet in een "potjeslatijn-plaats-naam van de plek in het lichaam-itus" (vgl. aanstelleritus) worden vertaald en zo. Dat stamt nog uit een eeuw die alweer een eeuw verder terug ligt, uit de tijd, toen de medische wetenschap nog moest concurreren met de alchimist en de kwakzalvers. De tijd van de mystificatie van de Medische Macht.

Wat leert een arts verder? Voorzover ik weet: ziektes benoemen, herkennen en bestrijden en dat voornamelijk uit studieboeken. Hij leert praktisch niks over gezondheid, bijna niks over voeding, ademhaling en emoties. Als je een arts vraagt: "Wat is gezondheid eigenlijk?" Krijg je zelden een zinnig antwoord. Ik geloof niet dat daar veel over wordt nagedacht op de medische faculteiten.
Hij verwerft dus kennis over ziekte, voornamelijk uit boeken en doet enige ervaring in de toepassingen daarvan op in zijn co-schappen en daarna tijdens zijn werk. Dat blijft dus algemene kennis, die gaandeweg een specifiekere invulling krijgt. Die mist de patiŽnt uiteraard, dat is waar.
Waarom blijft het me dan storen. Wat klopt hier niet?
De patiŽnt heeft veel meer ervaring, hij doet zijn hele leven al waarnemingen over hoe zijn lichaam functioneert, hij voelt en weet wat er door die ziekte is veranderd. Zijn lichaam stuurt hem signalen en informatie, specifieke kennis zou je kunnen zeggen. Hij voelt zelf wel wat gezond is en wat niet. Hij kan "voelen" wat er aan de hand is en op grond van zijn eigen ervaringen aangeven wat er ontbreekt nu hij zijn gezondheid heeft verloren, hij voelt dat er iets nodig is en hij beschikt over de absoluut cruciale informatie, i.c. zijn eigen lichaam. Hij mist de medische kennis, maar hij is wellicht de enige die kan beoordelen wat wel en niet goed voor hem is, in zijn geval.
Hij komt voor de nodige informatie bij de arts. Die arts heeft de patiŽnt gewoon als mens serieus te nemen en de ervarings-informatie van die mens absoluut nodig om zijn eigen algemene kennis enige zin en toepassing te kunnen geven. Het gaat niet aan een burger als een onmondig kind te beschouwen. Daar is, helaas, helemaal niets vanzelfsprekends aan. Dat is natuurlijk: Zů: mijn norm.

Volgens de meeste mensen is "gezond" hetzelfde als "niet-ziek". Is dat wel zo? Waar ligt de grens tussen gezond en ziek en hoe kun je hem dan trekken? Volgens mij verliest een mens zijn gezondheid eerder dan dat hij ziek wordt en zit daar een tijdje tussen. Het zou wel eens kunnen dat "dat tijdje" nou precies de ruimte schept die je kunt benutten om hoge kosten te voorkomen. Je zou in die tijd gewoon preventief "ziek" moeten kunnen zijn, hersteltijd nemen dus. Voorkomen is beter dan genezen. Het is bovendien ontzettend veel aangenamer en goedkoper. Iedereen die uiteindelijk maanden overspannen raakt, die door "Brun-out" wordt getroffen, begint met zijn werkplezier kwijt te raken. Nu heeft plezier, je senang, in je element, voelen, heel veel te maken met gezond-zijn. Misschien dat het verlies van werkplezier wel het eerste symptoom is van het feit dat je je gezondheid al hebt verloren. In die fase legt men meestal de oorzaak van dat gevoel buiten zichzelf. Het werk is "gewoon" te druk. Het gebruik van het woord "gewoon" in deze zin zou je symptomatisch kunnen noemen. Dat is gebruikelijk geworden in ons economisch systeem. De norm is dat de arbeidsproductiviteit altijd opgevoerd moet worden. Het is "gewoon" een ongeschreven economische wet: Wie het slimste roofbouw pleegt, die wint. Het is eigen aan roofbouw, net als bij diefstal, dat een ander dan voor de kosten en gevolgen opdraait. Dat is natuurlijk niet gezond, maar we noemen het nog wel economisch verantwoord. Het werk is te druk, klinkt natuurlijk leuker dan om te zeggen: "Ik kan het niet meer bijfietsen." Je hoort ook wel eens: De stituatie is ongezond. Dat lijkt een juiste constatering. Waarom hebben we dan geen geen stituatie-gerichte-gezondheidszorg? Waarom blijven we ziekte dan als een individueel probleem zien, waarvan je oorzaak binnen het lichaam blijft zoeken en dat je binnen het lichaam van ťťn mens maar moet zien te bestrijden?

Misschien kunnen we beginnen om ziekteverlof, "herstelverlof" te gaan noemen. Het klinkt ook leuker om te mogen herstellen, dan om toestemming te krijgen om ziek te zijn. Dan hoef je tenminste nooit meer te gaan bewijzen dat je nog ziek bent, wanneer je je nog niet beter voelt.
Werken aan gezondheid is heel wat positiever dan oorlog voeren tegen ziekte.
Ik raad mijn vrienden die hun werkplezier hebben verloren, altijd aan om accuut op vakantie te gaan en die tijd te gebruiken om uit te puzzelen hoe ze hun werkplezier weer kunnen terugorganiseren en om gelijk de energie te verzamelen om dat dan ook te gaan doen.

7. Zelfbeeld
Copyright by A.Emmes, Utrecht, 25-04-1994. Lezing wageningen over MS, niet ingezonden

Je hebt een beeld van wie je zou moeten zijn.
Iedere keer dat je niet aan dat beeld voldoet, veroordeel je jezelf, breek je jezelf af, straf je jezelf dus in gedachten, meestal genadeloos en liefdeloos en veel strenger dan een ander mens het in haar/zijn hoofd zou halen. Dat is een zelf onderschatting.

Als antwoord daarop creŽer je een of andere dagdroom, een verlangen naar iets dat, of iemand die jou gelukkig zal maken, die zal zien wat een mooi mens je eigenlijk bent.

Aan de ene kant vind je jezelf dus niets waard, aan de andere kant verlang je naar iets of iemand die jou zo de moeite waard zal vinden dat al jouw verlangens vervuld zullen worden. Je vind jezelf kennelijk goed genoeg om zoveel van leven te verwachten. Dat is een zelf overschatting.

Dit is een verslavende gedachtenkringloop die tot een machteloze vicieuse cirkel leidt, een fuik waar je iedere keer inzwemt en waar je voornamelijk kwaad machteloos, te kort gedaan en ongelukkig van wordt, diep van binnen.
Je gebruikt een niet realistisch zelfbeeld als een 'gedachten-gevangenis'.

Je slingert heen en weer tussen nul en heilige, tussen jezelf afbreken en ophemelen. Dat heeft dus niets met jouw realiteit te maken en met wie je eigenlijk bent. Het voorkomt bovendien dat je enig reŽel gevoel voor eigenwaarde ontwikkelt, en dat je ooit van binnen zelfvertrouwen zult voelen.

Het rare is dat we zo weinig experimenteel met ons eigen zelfbeeld omgaan. Een reŽel zelfbeeld is aan voortdurende verandering onderhevig. Aan de hand van wat en hoe je iets doet en wat je daarvan vind, wat je daarbij beleefd, past dat beeld zich aan. Iets wat vorig jaar nog leuk was, kan dat best nu niet meer zijn.
Misvattingen:

Je MOET positief denken.
Je MOET erin geloven.

Alles wat MOET blokkeert, zet zich vast en IS dus geen positieve gedachte.

Ieder MOETEN en WILLEN ceŽert een spanning IN je lichaam, die spanning vormt vervolgens een rem op je bewegings mogelijkheden.

Als je MS zelf door wat je nu al wťťt en kent kon oplossen, dan had je het allang gedaan en was je bovendien nooit ziek geworden. Het hele eigen-schuld, dikke-bult-verhaal is DUS onzin.

Het is waar dat er meer tussen hemel en aarde is dan wat jij al weet. Er is altijd meer dan wat je denkt en er is heel veel dat je niet weet, niet gezien hebt. Bovendien heb je je gaandeweg je leven laten verleiden om veel dingen te doen en denken die niet goed zijn voor jezelf. Niet alles wat je denkt te weten is ook een absolute waarheid. Lang niet alle gedachtes die je denkt zijn zinnig.

Er valt dus veel te LEREN EN AF TE LEREN, als je er zin in hebt.

We zijn geneigd onze gedachtes als iets vanzelfsprekend aan te nemen. We hebben doorgaans heel weinig invloed op wat we denken. Onze gedachtes sleuren ons meestal mee, en kunnen ons leven zelfs vergallen. We zijn dus in feite slaaf van onze gedachtes. Dat is een fundamentele onvrijheid.

Het is ook mogelijk om je niet door je gedachtes mee te laten sleuren, maar om zelf stil te staan en alleen maar te luisteren of kijken naar je eigen gedachtes. Daarvoor is het nodig dat je niet direct op iedere gedachte met een andere reageert. Dan kun je leren je eigen gedachtes te onderscheiden.

in bijvoorbeeld:
repeterende gedachtes.
oordelende gedachtes.
dwang gedachtes.
normerende gedachtes.
gedachtes die je op een idee brengen.
vriendelijke gedachtes.
grappige gedachtes.
lieve gedachtes.
gedachtes die je kleiner maken dan je bent.
gedachtes die je groter maken dan je bent.
...

of:
gedachtes die pijn doen.
gedachtes die je bang maken.
gedachtes die je verdrietig maken.
gedachtes die je wanhopig maken.

gedachtes die je blij maken.
gedachtes die je ruimte geven.
gedachtes die je aan het lachen maken.
gedachtes die je moed geven.

Daarnaast kun je lijken naar wat er bij zo'n gedachte in je lichaam verandert.

Dus:
1. het waarnemen van gedachtes, het observeren zonder oordeel en zonder reactie.
2. het onderscheiden van 'soorten' gedachtes.
3. het voelen wat zo'n gedachte met jou doet.


Stel je hoort jezelf een bepaalde situatie veroordelen.

Zodra je een oordeel hebt, heb je dus een norm, bovendien heb je vaak een emotionele herinneringslading uit het verleden erop, je herkent iets in de situatie. Het gebeurt dan nog wel eens dat je je waarneming automatisch beperkt tot dat wat je herkent en dan direct een oordeel velt, zonder nog te zien wat er deze keer anders is dan de vorige.

Je hebt dus herkent dat je iets veroordeelt.

Dan kun je je een aantal vragen gaan stellen.

1. Wat gebeurt er nou eigenlijk echt?
Wat is er nog meer dan dat waarnaar ik gewend ben te kijken.
Wat is er deze keer anders dan de vorige?
Je gaat dan BESCHRIJVEN voor jezelf WAT je ziet, zonder oordeel, zonder direct je eigen reactie op te geven. Je brengt de situatie in kaart.

2. Ik heb een oordeel. Waar komt dat vandaan? Wat is de norm waarmee ik oordeel?
Je brengt dus een stukje van je eigen denksysteem in kaart.

3. Wat gebeurt er in mijn lichaam, hoe reageert mijn lichaam op deze situatie? Span ik mijn schouders? Zet ik mijn adem vast? Welke emoties spelen er?
Je brengt dus je eigen reactie in kaart.

4. Wat vind ik van die norm, doet hij me goed, of doet hij me pijn?
Ik ben gewend dit niet leuk vinden. Wat vind ik er eigenlijk ťcht van? Wat vind ik wel leuk/niet leuk aan wat ik zie?
Je gaat kijken wat je van je eigen reacties vindt.

5. Zou ik een volgende keer anders willen reageren en zo ja, waar ga ik dan op letten? Hoe ga ik dan reageren?
Je bedenkt eventueel een strategie om je gedrag te veranderen. zodat je een volgende keer kunt kijken wat je er dan van vindt.



8. juni-nummer 2001 Nieuwslijn
MS-projecten censureerde mijn opmerkingen over de sponsoring van de farmaceutische bedrijven uit de tekst van mijn nieuw te verschijnen artikel en column. (Lieve Anneke, Heb je (overigens weer smakelijk te lezen) column een klein beetje aangepast, omdat de alinea over de farmaceuten er 'niet in kan'. Hieronder volgt de tekst. Ik hoor graag van je of het zo okay is.) Ik ben ermee akkoord gegaan, omdat ik op dat moment geen tijd had, en ik deze fundamentele kwestie liever in de redactievergadering bespreek.
Ik begrijp best dat afhankelijkheid van sponsors tot zelf-censuur uitnodigt. Ik heb daar in 1984 al over geschreven in mijn boek.
Dit is de tekst zoals ik hem inleverde:

MS-ERVARINGS-WEBSITE?

De afgelopen maanden is bijna al mijn dat tijd gaan zitten in het bouwen van een website.
Het doel is om mensen met MS die geen zin hebben om zich neer te leggen bij de houding "MS sloopt je zenuwen. Dat weten we zeker." en/of geen trek hebben in medicijnen waarvan de gevolgen op lange termijn eigenlijk nog niet bekend zijn, (daarvoor zijn ze nog te nieuw), een mogelijk te bieden om verder te kunnen kijken naar welke alternatieve mogelijkheden er binnen dat vage veld van alternatieve leef- en geneeswijzen zijn ontwikkeld.

Het kan mij persoonlijk, en ik vermoed ook U, weinig schelen, of mijn gezondheid verbetert door iets dat wetenschappelijk is bewezen, of dat die verbetert door iets dat wetenschappelijk niet te bewijzen valt. We willen ons gewoon "beter" voelen. Het gaat om onze gezondheid, onze dagelijkse levenskwaliteit, en die is eigenlijk onafhankelijk van wat de wetenschap wel of niet bewezen acht, of wat de wetenschappers kiezen te geloven, of niet. Mijn enige criterium is werkt het of werkt het niet, draagt het aan een verbetering bij of niet.

Vandaar dat deze website haar informatie dus zeker niet wil beperken tot dat wat officieel bewezen werkt. Ook subjectieve informatie, ervaringen van anderen en verschillende visies over MS, zijn belangrijk om een keuze te kunnen maken.
In mijn ogen is mijn eigen gezondheid, net als mijn eigen MS, net zoiets als een levenspartner, eigenlijk nog intiemer want we wonen samen in hetzelfde lichaam. Bij de keuze voor je levenspartner laat je je ook niet leiden door wat wetenschappelijk is bewezen. Je kiest op je "gevoel", gebaseerd op je eigen levenservaringen en de informatie die je daarin hebt verwerkt. Je eigen-wijsheid

Bijna alle medisch wetenschappelijk-onderzoek wordt inmiddels gesponsord door de farmaceutische industrie. Volgens Henk van Gerwen, huisarts te Oss, op 17-1-2001 op Radio-1, 09:50 uur, besteedt de farmaceutische industrie 30% van haar omzet aan Public Relations-kosten. (Waaronder o.a. ook een bijdrage aan de kosten van Nieuwslijn, gezien de grote advertenties) Het blijkt moeilijk om wetenschappelijk onderzoek naar alternatieve geneeswijzen gefinancierd te krijgen. Bovendien is de kracht van het alternatieve veld, in mijn ogen, dat ze er juist niet vanuit gaan dat alle mensen gelijk en door elkaar vervangbaar zijn. Daarom lenen ze zich niet zo goed voor dubbelblind statistisch onderzoek. Dat een bepaalde behandelwijze niet wetenschappelijk bewezen is, wil niet zeggen dat het DUS flauwekul is.
Aan de andere kant zijn er natuurlijk overal mensen die graag snel rijk willen worden ten koste van anderen. Er zitten ook zakkenvullers tussen hen die zich alternatief noemen. En van ieder medicijn dat u slikt, geeft de maker ervan dus ca. 30% aan PR uit, om te zorgen dat u het kunt slikken.
Om zelf kaf van koren te kunnen scheiden, heeft men informatie nodig en kunnen de ervaringen van anderen helpen.

Deze website zal dus geheel onafhankelijk moeten blijven. Ieder mens kan dan gewoon voor zichzelf beoordelen of hij iets wel of niet wil vertrouwen of geloven. Naast tijd, kost het echter ook geld om dit werk op het WEB te brengen en houden. Een domeinnaam moet men huren en de provider moet iedere maand door iemand worden betaald. Wie gaat dat betalen?
Mijn inkomen is gewoon niet hoog genoeg om extra vaste lasten per maand aan te willen en durven gaan. Vandaar dat wat er al is, bij een gratis provider staat met helaas irritante reclame.

(Voor mijn levensonderhoud wordt door onze gemeenschap al gezorgd, mijn werktempo is gewoon te laag om, economisch productief te worden geacht. Dus mijn tijd is al betaald door alle belasting- en SV-premie betalers (waarvoor mijn dank). Stapje voor stapje ben ik bezig geweest. Eerst ben ik maanden bezig geweest om een computer te regelen die de klus aankon. Daarna moest ik met het programma leren werken. Daarna bleek het echte monnikenwerk pas te beginnen want mijn vingers kunnen niet zo lang achter elkaar typen. De website over MS-en-alternatieve mogelijkheden-in-wording bevat nu al zo'n 30.000 html regels en 4000 links.
Bovendien heeft mijn computer nu ook nog kuren gekregen. De o-toets blijft hangen en ik ben op dit moment veel tijd kwijt om de ongewenste o-o-oooo-tjes weer weg te poetsen.)

Het streven is om veel dingen samen te brengen. Bij acupunctuur bijvoorbeeld, is er nu een informatief verhaal; een verhaal van een iemand met MS over haar ervaringen ermee; een acupuncturist die over zijn ervaringen met MS-patiŽnten schrijft en een link naar de website van de beroepsvereniging, een literatuur- en adreslink. Je kunt bovendien in een rondje door linken binnen het onderwerp en dan naar het volgende onderwerp gaan.

Het streven is om van meer alternatieve therapieŽn deze gegevens bij elkaar te brengen. Daarvoor is nodig: informatie over therapieen en ervaringen van lotgenoten, die gekoppeld zijn aan het verloop van hun MS. Ik hoop dat U met deze site mee wilt doen en mij uw verhaal mailt. Er staat ook een vragenformulier op. Dat kan via de website www.ms.abc.nl of via MS-projecten, als U bij het onderwerp vermeld: t.a.v. Anneke Emmes dan komt het wel bij mij terecht.

Anneke Emmes.

9.ARTIKEL voor MS-Nieuwslijn, juni-nummer 2001,

Een is stukje uit de onafhankelijke website over MS die ervaringen met, en informatie over, alternatieve leef en behandelwijzen beoogt te geven. Dit artikel kunt U ook vinden op www.ms.abc.nl.

In deze website zullen de ervaringen van mensen met MS gekoppeld worden aan de verschillende alternatieve geneeswijzen, zowel de positieve als de negatieve.
De reacties over wat ik allemaal eens moet proberen en welke sites ik eens moet gaan bekijken, stromen binnen (Soms wel 30 op een dag). Daar heb ik dus echt GEEN TIJD voor, want het verder opbouwen van deze site, vragen en reacties beantwoorden, vergt al meer tijd dan me lief is.

Mijn idee om een werkgroep te vormen zodat er meer mensen komen die het werk doen, heeft tot op heden geen enkele respons opgeleverd. DUS DRINGEND MEDEWERKING VERZOCHT. Het zou ideaal zijn als er meer mensen willen schrijven of helpen bij het uitbouwen van de HTML bladzijden en het beantwoorden van reacties. Als U sites goed vindt, schrijft U dan alstublieft een korte samenvatting van wat erop staat, Dan zet ik die direct erbij als ik de link maak, of vult U het vragenformulier op de site in. Of schrijf me uw eigen ervaringen, wat u gedaan hebt en waarom U dat goed vindt, in een vorm die iedereen mag lezen.

Ook de ervaringen van therapeuten zijn welkom. U kunt uiteraard ook vragen stellen.

Iedereen die mee wil doen is welkom om zijn/haar ervaringen op te sturen naar
Anneke Emmes
Postbus 6037
3503 PA Utrecht

Het is mijn intentie om iedere reactie z.s.m. te beantwoorden. En mijn tuin wil ook nog worden gewied. Zeker bij veel reacties kan het dus wel even duren.

Voorbeelden die de burger moed geven.

En zijn door de jaren heen nogal wat mensen met MS geweest, die zich aan het voorspelde slechte verloop van hun MS hebben weten te ontworstelen. Sommigen van hen hebben pogingen gedaan om dat ook voor anderen zichtbaar te maken. Ik vermoed echter dat veruit de meeste hun wonderbaarlijk herstel gebruikt hebben om hun eigen leven weer op te pakken.
Nadat ik de keuze had gemaakt, mijn MS niet te verbergen, zijn een aantal van hen naar me toe gekomen en hebben me in vertrouwen verteld wat ze zelf hebben gedaan om hun gezondheid te helpen herstellen.
Dat waren mensen die gewoon werkten en bang waren hun werk- en promotiekansen op het spel te zetten, als anderen wisten dat MS hadden. Ik respecteer hun keuze dat ze liever onzichtbaar blijven en ik vind het ook jammer dat dit feit verborgen blijft. Het is zo hoopgevend, dat je zelf zoveel kunt doen.
Iedereen had zijn eigen combinatie van twee of drie alternatieve geneeswijzen gekozen. En die zelf aangepast aan de eigen situatie. De combinaties die ik heb ontmoet zijn:

Een dieet, meestal vegetarisch met weinig verzadigde vetten en zonder suiker en alcohol in combinatie met paranormale behandelingen.
Een dieet in combinatie met iets psychotherapie-achtigs. Een bewegings- bewustwordingsleer in combinatie met iets psychotherapie-achtigs.
Sommige hadden in een bepaalde geloofs- en/of leefwijze richting inspiratie gevonden om hun dagelijks leven zo te veranderen dat ze zichzelf en hun gezondheid meer in harmonie brachten.

Al die mensen die me in vertrouwen benaderden, hadden een aantal dingen met elkaar gemeen.
Ze hadden allemaal besloten om een weg te vinden om te leren leven met hun MS.
Ze vertrouwden erop dat ze in staat waren om iets nieuws te leren. Ze gaven zichzelf dus een kans.
Ze waren volledig bereid om dat leerproces met vallen en opstaan aan te gaan.
Ze hadden allemaal besloten om hun eigen gezondheid en hoe ze zich voelden het allerbelangrijkste in hun eigen leven te maken. Ze hadden allemaal besloten de voorspellingen van hun neuroloog niet te geloven.
Ze hadden allemaal besloten om zelf de verantwoordelijkheid voor hun eigen gezondheid in eigen handen te nemen.
Een aantal van hen hadden besloten om niet meer naar hun neuroloog toe te gaan, omdat ze het toch niet zagen zitten om agressieve medicijnen te slikken, of omdat ze vonden dat het zonde van hun tijd was hem te zien, of omdat ze het advies van andere raadgevers gewoon zinvoller vonden of meer vertrouwden.
Sommigen kwamen tot de keuze om hun vastgelopen relatie te beŽindigen. En zichzelf en hun partner een nieuw begin te gunnen. Een enkeling gaf aan dat MS een gezamelijk iets was waar beide partners van konden leren en dat ze dat ook samen waren aangegaan. Iedereen gaf aan dat hun MS had geholpen om een diepere betekenis in hun leven te ontdekken.
Bernie Siegel, zelf arts, schreef een fashinerend boek(1) over wonderbaarlijke patiŽnten en het onderzoek dat hij ernaar deed.

Hoopgevende voorbeelden die zichzelf wel kenbaar hebben gemaakt:
Judy Graham kreeg MS, richte ARMS (Action Research on MS) op ging experimenteren met diŽten, ging weer aan het werk als tv-producer en journaliste, trouwde en kreeg op latere leeftijd nog een kind. Ze kreeg het zelfs voor elkaar om kind en werk met elkaar te blijven combineren. Zie verder: boek (2);
Roger MacDougall is een lichtpunt voor iedereen met MS. Hij is wonderbaarlijk hersteld, zat in een rolstoel en sprong een paar jaar later weer met twee treden tegelijk de trap op en af. Hij stelde zijn eigen dieet samen. Hij gaf zijn zenuwen opdracht om nieuwe myeline te vormen en had het volste vertrouwen in zijn eigen herstelvermogen. Zover ik kan zien was dat ook een wezenlijk onderdeel in zijn totale helingproces. Het laatste dat ik over hem hoorde was dat hij als enthousiaste 70-tiger de wereld rondreiste om overal lezingen te geven.
Maartje Soeverijn kreeg MS en had het gevoel dat ze er wellicht zelf iets aan zou kunnen doen. Ze trok erop uit en vond haar weg om een nieuw evenwicht te vinden. Ze schreef er een inspirerend boek (3)over
Dr. A.G.A.Maas, arts Dr. Maar ontwikkelde haar eigen ideeŽn over MS, vond haar eigen dieet, vond een medicijn dat haar hielp, en begeleidde vervolgens velen mensen met MS om dat ook te doen. Zie artikel Maas-dieet (4).
Louise heeft (had?) een vrij agressieve, progressieve vorm van MS en zat al jaren altijd in een rolstoel. Een paragnost kon de achteruitgang niet stoppen, alleen wat vertragen en de behandeling hielp bij de verkrampingen. Ze begon en ontwikkelde ze een Koud-water-therapie samen met haar vriend. Ze kon weer kleine stukjes lopen, trouwde en kreeg een zoon. Haar MS is nu al 6 jaar gestabiliseerd. Het herstel zette niet door na de geboorte van haar zoon, wel bleef haar toestand stabiel. De "progressie" is al 6 jaar gestopt. En dat is ook wonderbaarlijk nadat die eerst jarenlang agressief is voortgeschreden.
Alexander Burnfield, zelf arts, maakte zich wel kenbaar en schreef een boek waar veel mensen wat aan hebben gehad omdat hij duidelijk de problemen waar je tegenaan loopt onder woorden bracht. Hij stond zichzelf echter niet de vrijheid toe om ver af te wijken van het gangbare medisch denken over ziekte. Zijn boek (5) gaat niet over een wonderbaarlijk herstel.

Zelf besloot ik na de diagnose dat als zo'n ziekte de hele dag bij je is, het mogelijk zou moeten zijn om zelf te ontdekken wat MS is en dat je er dan wellicht zelf er iets aan zou kunnen doen. Dat leerproces duurde jaren, schreef in 1983-85 een boek over mijn zoektocht en wat ik heb gedaan . Leerde de voorsymptomen van een Schube 10 dagen van te voren te herkennen, neem dan preventief rust en mijn MS, schubevorm met 3x per jaar een aanval, is nu al 18 jaar in evenwicht. Het boek is van voordat ik zelf al echt vertrouwen in voelde dat het zou blijven voortduren. Dat was in 1985 nog slechts haar vermoeden. Mijn stelling is: Zelfheling is net zoiets als leren zwemmen, je leert het door te besluiten het te gaan doen, dan met oefenen, vallen en opstaan, kan je het gewoon gaan leren en wel zien hoever je komt. Je kunt het alleen zelf doen, en dat wil niet zeggen dat je het ook allťťn moet doen. Er is altijd hulp bij in te roepen.
Na mijn boek begeleide ik een aantal andere mensen met MS bij hun leerproces om hun eigen oplossingen voor hun eigen MS te vinden. Om deze ervaringen en die van anderen ruimer beschikbaar te maken, ben ik nu bezig om een website te bouwen, geÔnspireerd door mijn eigen wanhoop destijds van: "Er moet toch iets aan te doen zijn, ook al weten de deskundigen en neurologen niet wat MS is en komen ze niet zoveel verder dan symptoombeschrijvingen een soort hopeloze doem-voorspellingen, of een beetje vertragen."

1.Bernie S. Siegel, MD: Lessen van Wonderbaarlijke patienten. Uitg. Intro Nijkerk 1987 ISBN 90 266 1838 7 -Love medicine and miracles (vertaald zie boven) Arrow Books Limited, London 1988 ISBN0 009 9632 705
-Peace Love and Healing Arrow Books Limited, London 1990 ISBN0 009 974670 0
2.Judy Graham, Multiple Sclerosis, A Self-Help Guide to Its Management. Revised and Updated Edition. Healing Arts Press: Rochester, Vermont. 1989 ISBN: 0-892481-242-7 (De verouderde versie is in 1982 in vertaling verschenen bij Meulenhoff Informatief als: MS-patiŽntengids, ISBN: 90-290-9723 X. Die is uitverkocht maar wellicht nog te vinden, of op te vragen, in de Bibliotheek)
3.Maartje Soeverijn: Anders omgaan met MS, een spirituele benadering van een ziektebeeld ≠Uitg. Altamira, Heemstede, 1998 ISBN 90 6963 440-6
4.Maas-dieet: Artikel uit blad Ortho, september 2000, is door Ortho Insitute beschikbaar gesteld voor mijn website en komt eraan.
5.Alexander Burnfield: Multiple Sclerose, een arts, zelf MS-patient, helpt anderen. Uig. Intro Nijkerk 1987 ISBN 90 266 1839 5

10.artikel voor de tweede keer niet geplaatst, en als column sep.no-2001: De ervaring van Lynn, 17 jaar, het eerste jaar.

11. artikel voor de tweede keer niet geplaatst, en als column sep.no-2001: De ervaring van Lynn, 17 jaar, het eerste jaar.

Eenheidsworst is niet gezond

Minister Borst neemt allerlei maatregelen en doet allerlei uitspraken om de alternatieve geneeswijzen aan banden te leggen. De tragische dood van Sylvia Millenkamp is nu de aanleiding om te pogen Jomanda te laten vervolgen. Het is triest als iemand overlijdt. Dat is echter een gegeven dat bij het leven hoort. Er sterven ook regelmatig mensen door reguliere medische fouten of onzorgvuldigheden. Dat zijn er waarschijnlijk veel meer dan door de "foutjes" binnen het alternatieve veld. Zeker wanneer men er rekening mee houdt dat er in Nederland 6000 huisartsen zijn en 7000 alternatieve genezers.

Ben op dit moment heel druk met een lieve vriend die na een operatie zo is gaan ontsteken dat hij 5 dagen op de intensive 'care' op het randje lag. Die ontstoken operatie bleek bovendien achteraf onnodig, diagnose-foutje. Hij ligt op dit moment nog in het ziekenhuis. Een vader van een vriendin ging volkomen gezond het ziekenhuis in voor een routine ingreep en raakte er zo geinfecteerd dat hij er niet levend is uit gekomen. Zijn crematie was een maand na die opname.

"Zoiets kan gebeuren" zeggen we dan.

Dagelijks worden 600.000 recepten voor medicijnen uitgeschreven. Bij 55.000 daarvan gaat wat mis, dat is bij meer dan 9% dus. Elk van de 1600 apothekers in ons land redt gemiddeld ťťn mensenleven per maand. (Bron: Metro, 25 juli 2001)
Dit bericht vermeld niet hoeveel "foutjes" de apothekers er niet uithalen en wat daar de gevolgen van zijn.
Gelukkig redden de apothekers dus 1600 mensen per maand van reguliere de dood en bij nog een aantal mensen voorkomen ze schade.

De Dianeģ -35 pil wordt regelmatig aan jonge meisjes met acne-klachten voorgeschreven. In de bijsluiter staat dat deze pil MS kan verergeren. Een 16-jarige vriendin kreeg MS nadat ze die pil ruim een jaar had geslikt en is er nu mee opgehouden en gaat nu boven verwachting goed met haar Erv-23. Of er verband tussen bestaat, is uiteraard niet bewezen. Van het inmiddels verboden 'geneesmiddel' DES, worden pas recent de verstrekkende gevolgen steeds verder duidelijk en zouden die nu zelfs nog in de kinderen van de DES-kinderen kunnen doorwerken.

Het hele alternatieve veld is in rep en roer nu Borst de verstrekking van 5000 homeopatische middelen wil gaan verbieden. Dus niet alleen uit de verzekering kieperen (voor zover ze er ooit in hebben gezeten), maar verbieden. Homeopathie is een ervaringstraditie die stoelt op een eeuwenlange ervaring met die middelen. De ervaring met homeopathische middelen is dus onvergelijkbaar veel langer dan die van het gros van de reguliere (ook de inmiddels weer verboden) medicijnen, waarbij patenten meestal na tien jaar verlopen. Zij beschouwen wetenschap en statistiek als een te grof instrument om een specifiek individu mee te benaderen en vinden het onzin om de ene mens blind door een andere te vervangen. Dat is een kwestie van levensbeschouwing en onze grondwet zegt die te zullen waarborgen.

Zo niet minister Borst die verbiedt het gewoon dat je je eigen geloof in je eigen zelfhelend vermogen zelf op je eigen wijze nog zou kunnen vormgeven, nu dus zelfs ook niet meer op eigen kosten. Hoezo vrijheid van levensbeschouwing? Laat er in Godsnaam niet een verplichte verzekering voor iedereen komen, laten we een Persoonsgebonden Budget invoeren dan kan iedereen weer zelf kiezen of hij de kunstmatige duurder gemaakte onbespoten etenwaren koopt, of naar Yomanda wil gaan, of in een ziekenhuis wil gaan liggen. Dan wordt die zogenaamde "vrije markt" waarop artsen en apothekers hun eigen inkomen kunnen bepalen, als zelfstandig ondernemers tenminste weer van alle overheidsbevoogding ontdaan, maak ze dan net als de alternatieven ook voor het luxe tarief BTW-plichtig, of schaf gewoon de BTW op alle zorg af. Dan wordt de wereld ook weer een stukje rechtvaardiger. Laten we onze keuzevrijheid toch alsjeblieft behouden en liever vergroten dan verkleinen. . De homeopatische middelen blijven in Duitsland nog wel verkrijgbaar.
Eenheidsworst is niet lekker en niet gezond, zeker niet wanneer die uit de bio-stress-industrie afkomstig is.

© 2001, Anneke.Emmes, Utrecht









12.Ervaring met Healing Tao en Yoga, mogelijke december column 2001.

Sinds anderhalf jaar ben ik nu met Healing Tao bezig. Dat bevalt me veel beter dan de Ajna-yoga die ik daarvoor deed.
Yoga komt uit een cultuur die in reincarnatie gelooft, en waar men weinig waarde hecht aan een vitale ouderdom. Zo leuk is het leven in India niet, dus waarom zou je oud willen worden? De gemiddelde leeftijd ligt er, meen ik, op 36 jaar. Je kunt immers wel duizend of meer keer terug komen, dus de houding is er een beetje: waar doe je moeilijk over als je lichaam op is, dan ga je gewoon dood en kom je wel weer eens terug.

Sommige yoga-stromingen gebruiken het lichaam als brandstof, want het doel is "verlichting" en niet het behoud van het lichaam. De Healing Tao gaat uit van slechts ťťn leven, waarin je het maar moet zien te redden om "verlicht" te worden. Hoe langer het duurt hoe groter de kans. Hoe vitaler je bent, hoe meer je kunt leren. Alles is dus op het verzamelen, sparen en beschermen van je energie en het intact houden van alle balansen, gericht. Het is dus bijna het tegenovergestelde van sommige vormen van yoga (zeker niet alle), terwijl er toch vergelijkbare oefeningen in zitten, maar zowel het zwaartepunt als de richting zijn omgedraaid tengunste van de vitaliteit. Die oefeningen heten "chi-kungs" (chinees voor: energie in beweging).

Je leert er nooit iets ten koste van het lichaam te doen, en veel voor het, ook energetisch, gezondhouden ervan te doen. Je kunt nog zo gezond eten als je de ellende van de hele wereld op je schouders neemt, en de spanningen van je huisgenoten in je lijf stopt, of je energie weggeeft of laat weglopen, dan ondermijn je nog steeds je eigen vitaliteit. En dat heeft niks met "eigenschuld dikke bult te maken", want je doet het zeker niet express. Niemand wordt ooit vrijwillig ziek!

We hebben in onze herstelgroep 3 deelnemers die hun vitaliteit hebben opgebrand via yoga. Ik heb iemand met MS meegemaakt die mede dankzij de yoga (leraar ? ) binnen twee jaar een bijna doodervaring heeft gehad, tengevolge van totale uitputting. Yoga heeft technieken om de mens van zijn lichaam te leren onthechten, en die technieken zijn ongewenst en gevaarlijk als je MS hebt. Wanneer geest en lichaam niet samen verankerd zijn, dan blijft het lichaam energetisch onbeschermd en wordt het vatbaarder voor ziekte en zelfs voor psychoses.

Dit geldt zeker niet voor alle vormen van yoga, maar als je moe wordt van de Yoga-lessen en er niet ontspannen en fitter vandaan komt, dan is het zaak goed op te letten wat er gebeurt en als het niet goed voelt, of goed gaat voelen, valt het te overwegen er gewoon mee op te houden.
Verder lezen: zie www.ms.abc.nl




Judy Graham, MS-selfhelp guide
BOEKENPLANK- MS-nieuwslijn september 2000 schrijfdatum: 10-07-2000

Een van de ideeŽn over de oorzaak van MS is de volgende:
Door een afwijking in de essentiŽle vetzuurstofwisseling verslapt de wand van de haarvaten zodanig dat de noodzakelijke grens tussen bloed en zenuwstelsel doorbroken wordt. Daardoor komen er gifstoffen uit het bloed in het centrale zenuwstelsel terecht en veroorzaken daar de bekende ontstekingsachtige reacties.
Door het rigoreus vermijden van verzadigde vetten en het toevoegen van speciale
meervoudig onverzadigde vetzuren (O.a. uit visolie en teunisbloemolie) en door andere
voedingssuplementen (O.a. alle vitamines B en foliumzuur etc) zouden nieuwe ontstekingsreacties voorkomen kunnen worden en zouden mensen met aanleg tot het ontwikkelen van MS de ontwikkeling ervan in de kiem kunnen smoren.

Toen Judy Graham in 1974 tot MS-patiŽnt werd verklaard en door de neurologen het bos in werd gestuurd, was ze zo verontwaardigd dat er zo weinig voor mensen met MS werd gedaan dat ze besloot het heft in eigen hand te nemen. In het zelfde jaar nog richtte ze samen met een aantal lotgenoten de "Action for Research into Multiple Sclerosis" (ARMS) op. ARMS heeft met name veel onderzoeken naar de relatie tussen voeding en MS gefinancierd.

Dit is een verrassend informatief en inspirerend studieboek voor mensen die zelf iets aan de opbouw van hun gezondheid willen doen. Judy Graham is er een groot voorstander van om direct na de diagnose zelf te beginnen aan het actief en bewust verbeteren van de gezondheid, niet alleen met het rigoreuze dieet maar ook met fysiotherapie, yoga en alles wat de holstische geneeswijzen maar te bieden hebben.

Het boek bevat vrij veel wetenschappelijke onderbouwing van de ideeŽn over voeding en dat is geen eenvoudige stof. Bovendien is de vernieuwde en uitgebreide versie (nog) niet vertaald. Echter ook wanneer je al die technische gegevens niet snapt, blijft er nog genoeg waardevols en inspirerens over.

Ze schrijft in dit boek ook over het Roger MacDougall (-de Vries) en het Creer-dieet.
Helaas zijn in het stuk over Macdougall de affirmaties en visualisaties weggelaten. Roger MacDougall is een lichtpunt voor iedereen met MS. Hij is wonderbaarlijk hersteld, zat in een rolstoel en sprong een paar jaar later weer met twee treden tegelijk de trap op en af. Hij gaf zijn zenuwen opdracht om nieuwe myeline te vormen en had het volste vertrouwen in zijn eigen herstelvermogen. Zover ik kan zien was dat ook een wezenlijk onderdeel in zijn totale helingproces.

Judy Graham kreeg op latere leeftijd nog een zoon. In haar boek beschrijft ze hoe ze dat heeft gedaan en georganiseerd, zonder dat haar MS daardoor is verergerd. Haar meest slopende MS-klacht was moeheid. Later kwam ze tot de ontdekking dat het schrappen van alle melkproducten een verbetering op dat gebied opleverde.
Multiple Sclerosis, A Self-Help Guide to Its Management.
Revised and Updated Edition
Judy Graham
Healing Arts Press: Rochester, Vermont. 1989
ISBN: 0-892481-242-7

(De verouderde versie is in 1982 in vertaling verschenen bij Meulenhoff Informatief als:
MS-patiŽntengids, ISBN: 90-290-9723 X. Die is uitverkocht maar wellicht nog te vinden, of op te vragen, in de Bibliotheek)








column3.html Ga ťťn regel verder Geregistreerd copyright by A. Emmes, Utrecht 2003. Alleen deze tekst; columns 2002
 Ga naar de homepage.  Ga naar de algemene trefwoordelijst. Hele bladzijde of verander alleen het gele menu

Ga ťťn pijl verder Ga ťťn pijl terug 21. Dit is gewoon suggestie. (Maart 2003)

Ik heb de wat denigrerende uitspraak: "Dat is gewoon suggestie" nooit begrepen. Dat "gewoon" verhult volgens mij een van de grootste wonderen en mysteries van het leven zelf.
"En wat dan nog?" denk ik dan, "Wat kan mij schelen als ik me door suggestie beter voel? Ik voel me dan toch beter en daar ging het toch om." In '82 en '83 kon ik nog geen vijf minuten op mijn benen staan en liep niet mee in grote vredesdemonstraties. Dit jaar heb ik wel meegelopen. Dat is een wonder (na 22 jaar MS) en ook een feit. Dat heb ik misschien wel mede aan suggestie te danken. Ik hou dus meestal wel van suggestie ook al word ik dan door Karin Spaink tot de orenmaffia gerekend.

Ik krijg pas bezwaar tegen suggestie als die zo bedreigend is dat de wereld in een soort angstpsychose wordt gebracht. Dan noemen we het meestal demagogie, maar volgens mij blijft het gewoon suggestie, en horen wereldleiders. dan ook tot de orenmaffia te worden gerekend.
Een op de duizend wereldbewoners is sinds 15 februari nu als vredesactivist in de statistiek opgenomen.(In Nederland is dat 1 op de 250 burgers. In '83 was dat nog 1 op de 30. Zoveel zegt statistiek nou.)
Waarom nemen we die negatieve, zwarte suggesties en die van de statistieken toch zoveel serieuzer dan de mooie en helende?

Het is zonder meer duidelijk dat gedachten en ideeŽn invloed hebben op wat er in het lichaam en in de wereld gebeurt. Daar zijn nauwelijks wetenschappelijke algemene uitspraken over te doen. Dat hoeft ook niet want dat kan ieder mens in zichzelf en voor zichzelf ontdekken als hij dat wil.

HOE suggestie werkt. Oefening:
Als u hem doet, dan kunt u het in uw eigen lichaam ervaren hoe suggestie werkt en wat dat in uw lichaam verandert. Daar heb je helemaal geen dure woorden voor nodig, want dat kan ieder mens gewoon zelf voelen en ervaren en zo ook leren beheersen.
  1. Begin met te voelen hoe U zit,
    kijk hoe uw lichaam er van binnen uitziet.
    Zit U lekker in uw vel?
    Zijn uw schouders ontspannen?
    Hoe ziet uw ademhaling eruit?
    Voel maar hoe uw ribbenkast bij de in- en uitademing beweegt
    Neem daar even rustig de tijd voor.
  2. Heeft U het goed in kaart gebracht?
    Ja, ga dan pas door.
  3. Stel U nu voor en leef U in wat het voor U zou betekenen wanneer hier morgen een burgeroorlog uitbreekt.
  4. Hoe dat voor U zou voelen, als U zodra U de straat op gaat het risico loopt om in uw rug geschoten te worden. Stel U voor dat U niet meer weet of U uw buurman wel of niet kunt vertrouwen.
  5. Zie het voor U hoe je leven er dan uit zou zien.
  6. Voel hoe U zich dan zou voelen.
  7. Heeft U dat goed in kaart gebracht? Ja,
  8. kijk en voel wat er in uw lichaam is veranderd.
U heeft het waarschijnlijk al benauwd bij het idee. Wanneer U goed kijkt en waarneemt, kunt U ontdekken dat er van alles is veranderd in uw lichaam. Die verandering is nu uw realiteit, terwijl het idee maar suggestie was en hopelijk alleen maar flauwekul was. Zo kunt U uzelf echt ziek maken met beroerde ideeŽn.

Op precies dezelfde manier kun U uzelf ook beter gaan voelen van "goede" ideeŽn.
  1. Ga zitten en voel hoe U zit
  2. Kijk goed in uw lichaam
  3. Stel U voor en leef U goed in wat het voor U zou betekenen: Wanneer morgen alle problemen zijn opgelost.
    iedereen heeft genoeg te eten
    Alle oorlogen voorbij zijn
    De milieuvervuiling is opgelost
    Iedereen heeft genoeg
    Alle mensen leven in vrede samen
  4. Leef U goed in hoe u u dan zou voelen.
    U leeft als het ware in het paradijs.
  5. Heeft U het goed in kaart gebracht? Ja?
  6. kijk en voel wat er in uw lichaam is veranderd.
Waarschijnlijk haalt U nu opgelucht adem en voelt u van alles stromen in uw lichaam. Door dit idee heeft U allerlei dingen in uw lichaam verandert, dat is nu op dit moment uw lichamelijke realiteit. Ook dit idee, deze suggestie, was waarschijnlijk helaas flauwekul. Eigenlijk zijn de meeste ideeŽn niet reŽel, want de werkelijkheid is altijd groter dan onze ideeŽn.
We kunnen alleen maar met onze eigen gedachten en beelden van de werkelijkheid leven. Dat is niet anders.
We kunnen echter zelf kiezen aan welke van die gedachten we onze tijd en aandacht besteden. Dat noemen ze innerlijke vrijheid.
Ga ťťn pijl verder Ga ťťn pijl terug Pleidooi voor vertrouwen (juni 2003)

Vertrouwen is de basis van gezondheid. Wanneer je kunt vertrouwen dan verdwijnt de STRESS bijna vanzelf.
Met groot verdriet zie ik de maatschappelijke en politieke ontwikkelingen, waarbij menselijke vanzelfsprekendheden op de schop gaan, en veranderen zoals het weer.
Om een keuze te kunnen te maken is het belangrijk dat de consequenties ervan enigzins voorspelbaar zijn, en ook dat er consensus bestaat over de spelregels van de maatschappij.
Daarop vertrouwen lijkt langzamer hand steeds meer op gokken in een of andere loterij, waarbij je weet dat je per saldo vrij zeker aan het kortste eind zult trekken.
Vroeger waren de spelregels beperkt tot de tien geboden nu hebben we kasten vol met wetboeken.

Iedere regel ontneemt mensen een beetje eigen verantwoordelijkheid en ook zelfstandigheid en maakt dat mensen zich afhankelijker zullen gaan voelen en gedragen. Iedere regel ontneemt mensen dus een stukje van hun identiteit. Iedere nieuwe regel moet dan weer gecontroleerd worden. Bij iedere controle blijken er grensgevallen te bestaan, die vragen dan weer om nieuwe regels, en die vragen dan weer om nog meer controle. Controle is ook een soort motie van wantrouwen. Hoe meer bevoogding, hoe infantieler de pupil zich zal gaan gedragen. Hoe meer regels, hoe minder eigen verantwoordelijkheid, hoe meer afhankelijkheid, hoe minder vertrouwen, hoe meer controle: dus hoe hoger de kosten. In de Chinese heelwijzen heet dat een destructieve spiraal.
En nu krijgen we dan ook nog een nieuw ministerie voor ont-bureaucratisering.

Om keuzes te kunnen maken heb je betrouwbaare informatie nodig. Die lijkt steeds zeldzamer te worden. We zijn liegen en bedriegen gewoon gaan vinden. We kijken nauwelijks op van zinnen als: "Het is dan wel reclame "MAAR" hij heeft wel gelijk."